พุทธสุภาษิต - ธรรมะไทย

ค้นหาในเว็บไซต์ :

พุทธสุภาษิต

พุทธสุภาษิต เป็นสุนทรพจน์เครื่องเตือนใจ ให้ดำเนินในสัมมาปฏิบัติได้เป็นอย่างดี เพื่อให้เป็นสักขีพยานเด่นชัดอยู่ในใจของนักธรรมอยู่เสมอ

#	เรื่อง	อ่าน
0284	อาปูรติ ตสฺส ยโส สุกฺกปกฺเขว จนฺทิมา ยศของคนผู้ไม่ล่วงอคติ ย่อมเต็มขึ้นเหมือนพระจันทร์ในข้างขึ้น	8
0283	อาจริยา ทกฺขิณา ทิสา อาจารย์เหมือนทิศเบื้องขวา	18
0282	ราคโทสโมหกฺขยา นิพฺพุโต พระอริยเจ้า นิพพานแล้วเพราะสิ้นแห่ง ราคะ โทสะ โมหะ	28
0281	สพฺเพวนิกฺขิปิสฺสนฺติ ภูตา โลเก สมุสฺสยํ สัตว์ผู้เกิดมาแล้วด้วยกัน จักทิ้งร่างกายไว้ในโลก	43
0280	สพฺพํ เภทปริยนฺตํ เอวํ มจฺจาน ชีวิตํ ภาชนะดินทั้งปวงมีความแตกเป็นที่สุดฉันใด ชีวิตของสัตว์ทั้งหลายก็ฉันนั้น	36
0279	สทฺธมฺโม สพฺภิ รักฺขิโต พระสัทธรรมอันสัตบุรุษรักษา	3212
0278	นิพฺพานํ ปรมํ วทนฺติ พุทฺธา ท่านผู้รู้ทั้งหลายกล่าวนิพพานว่าเป็นธรรมอย่างยิ่ง	3173
0277	ททโต ปุญฺญํ ปวฑฺฒติ บุญของผู้ให้ทานย่อมเจริญมาก	3164
0276	เตสํ วูปสโม สุโข ความที่สังขารเหล่านั้นสงบระงับเป็นสุข	3161
0275	จิตฺตํ อตฺตโน อุชุกมกํสุ สาธุชนได้ทำจิตของตนให้ตรง	3171
0274	ขนฺติ ปรมํ ตโป ตีติกฺขา ความอด คือความทนทานเป็นตบะ (คือธรรมเผาผลาญบาปธรรม) อย่างยิ่ง	3169
0273	กุสโลว ชหาติ ปาปกํ คนฉลาดนั้นแหละย่อมละสิ่งลามก	3161
0272	อุปฺปาทวยธมฺมิโน สังขารทั้งหลายมีความเกิดขึ้นแล้วเสื่อมไปเป็นธรรมดา	3159
0271	อุปฺปชฺชิตฺวา นิรุชฺฌนฺติ สังขารทั้งหลายเกิดขึ้นแล้วย่อมดับไป	3185
0270	อินฺทริยานิ รกฺขนฺติ ปณฺฑิตา บัณฑิตย่อมรักษาอินทรีย์	3156
0269	อนิจฺจา วต สงฺขารา สังขารทั้งหลายไม่เที่ยงหนอ	3165
0268	อฑฺฒา เจว ทลิทฺทา จ สพฺเพ มจฺจุปรายนา ทั้งคนมั่งมีทั้งคนยากจน ล้วนมีความตายเป็นเบื้องหน้า	3159
0267	สมโณ อสฺส สุสฺสมโณ สมณะควรเป็นสมณะที่ดี	3159
0266	ยาจนฺโต อปฺปิโย โหติ คนผู้ขอย่อมไม่เป็นที่รัก (ของผู้ถูกขอ)	3156
0265	ยาจํ อททมปฺปิโย คนผู้ถูกขอ เมื่อไม่ให้ก็ไม่เป็นที่รัก (ของผู้ขอ)	3149