พุทธสุภาษิต - ธรรมะไทย

ค้นหาในเว็บไซต์ :

พุทธสุภาษิต

พุทธสุภาษิต เป็นสุนทรพจน์เครื่องเตือนใจ ให้ดำเนินในสัมมาปฏิบัติได้เป็นอย่างดี เพื่อให้เป็นสักขีพยานเด่นชัดอยู่ในใจของนักธรรมอยู่เสมอ

#	เรื่อง	อ่าน
0250	น สนฺถวํ กาปุรเสนกยิรา ไม่ควรทำความชอบพอกับคนชั่ว	12
0249	น สงฺคโม ปาปชเนน เสยฺโย สมาคมด้วยบาปชน ไม่ดีเลย	27
0248	นเม นามนฺตสฺส ภเช ภชนฺตํ ควรนอบน้อมแก่คนที่นอบน้อมเรา ควรคบคนที่คบเรา	113
0247	ทุลฺลโภ องฺคสมฺปนฺโน คนถึงพร้อมด้วยองค์คุณหาได้ยาก	31
0246	จตุราคติคมนํ นปฺปสํสนฺติ ปณฺฑิตา บัณฑิตไม่สรรเสริญความถึงอคติ ๔	36
0245	กิจฺจานิ กุพฺพสฺส กเรยฺย กิจฺจํ ควรทำกิจแก่คนที่ช่วยทำกิจ	58
0244	กาโล ฆสติ ภูตานิ สพฺพาเนว สหตฺตนา กาลย่อมกินสรรพสัตว์กับทั้งตนเอง	61
0243	กาเรยฺย โยคํ ธุวมปฺปมตฺโต คนไม่ประมาทควรทำความเพียรร่ำไป	58
0242	อุเปโต ทมสจฺเจน สเว กาสาวมรหติ บรรพชิตกอปร์ด้วยทมะและสัจจะนั้นแลย่อมควรผ้ากาสาวะ	56
0241	อิจฺฉา หิ อนนฺตโครจา อันที่จริงความอยากมีอารมณ์ไม่มีที่สุด	68
0240	อสนฺโต นิรยํ ยนฺติ อสัตบุรุษย่อมไปนรก	75
0239	อเปโต ทมสจฺเจน น โส กาสาวมรหติ บรรพชิตปราศจากทมะ (ความข่มใจ) และสัจจะ นั้นย่อมไม่ควรผ้ากาสาวะ	65
0238	อทุฏฺฐจิตฺโต ภาเสยฺยํ คิรํ สจฺจูปสญฺหิตํ คนมีจิตไม่ประทุษร้าย พึงกล่าววาจาอันกำกับด้วยสัจจะ	75
0237	ตตฺริจฺฉา อติโลเภน อตฺถมฺหาเยว หายติ คนย่อมเสื่อมจากประโยชน์แท้จริง เพราะความอยากและความโลภเหลือเกินในอารมณ์นั้น ๆ	79
0236	อตฺโถ อตฺถิ สุชาตสฺมึ ประโยชน์ย่อมมีในคนผู้มีชาติดี	70
0235	อตฺตปฺปสํสโก โปโส นายํ อสฺมากํ รุจฺจติ คนสรรเสริญตัวเองนี้ พวกเราอย่าพอใจ	88
0234	สนฺติเมว สิกฺเขยฺย พึงศึกษาความสงบ	121
0233	สเจ ลเภถ นิปกํ สหายํ จเรยฺย เตนตฺตมโน สติมา ผิว่าพึงได้สหายผู้ปราชญ์เปรื่องไซร้ พึงปลื้มใจมีสติเที่ยวไปกับสหายนั้น	90
0232	สจฺจมนุรกฺเขยฺย พึงตามรักษาสัตย์	114
0231	เย เวรํ นุปยฺหนฺติ เวรํ เตสูปสมฺมติ คนเหล่าใดไม่จองเวร เวรของคนเหล่านั้นย่อมระงับ	104