พุทธสุภาษิต - ธรรมะไทย

ค้นหาในเว็บไซต์ :

พุทธสุภาษิต

พุทธสุภาษิต เป็นสุนทรพจน์เครื่องเตือนใจ ให้ดำเนินในสัมมาปฏิบัติได้เป็นอย่างดี เพื่อให้เป็นสักขีพยานเด่นชัดอยู่ในใจของนักธรรมอยู่เสมอ

#	เรื่อง	อ่าน
0173	อาโรคฺยมิจฺเฉ ปรมญฺจ ลาภํ พึงปรารถนาความไม่มีโรคซึ่งเป็นลาภอย่างยิ่ง	26
0172	อนุปาเยน โย อตฺถํ อิจฺฉติ โส วิหญฺญติ ผู้ใดอยากได้ประโยชน์โดยมิใช่อุบาย ผู้นั้นย่อมลำบาก	63
0171	อติโลโภ หิ ปาปโก ความโลภจัดเป็นสภาพความลามกแท้	73
0170	อุตฺโถ อตฺถสฺส นกฺขตฺตํ กิริสฺสนฺติ ตารกา ประโยชน์เป็นฤกษ์ของประโยชน์ ดวงดาวจักทำอะไรได้	64
0169	อตฺเถ ชาเต จ ปณฺฑิตํ ในคราวประสงค์อรรถของธรรม ย่อมต้องการบัณฑิต	84
0168	"อกิลาสุ วินฺเท หทยสฺส สนฺติ ํ - ผู้ไม่เกียจคร้าน พึงได้ความสุขแห่งหฤทัย"	84
0167	หิตฺวา อสนฺเต น ชหาหิ สนฺเต จงละอสัตบุรุษเสีย แต่อย่าละสัตบุรุษ	364
0166	สุโณหิ ธมฺมํ อสตํ สตญฺจ ท่านจงฟังธรรมทั้งของอสัตบุรุษ ทั้งของสัตบุรุษ	226
0165	ยสฺมิํ ปาปานิ กมฺมานิ สวา กณฺโหติ วจฺจติ บาปกรรมมีในผู้ใด ผู้นั้นแลท่านว่าคนดำ	235
0164	มา หเว ธมฺมํ อสฺตฺญฺจ รุจิ ก็แต่ว่าอย่าชอบใจธรรมของอสัตบุรุษ	222
0163	มนุสฺสเผคฺคุํ นาสิเท ยสฺมิ ํ นตฺถิ กตญฺญุตา ความที่ปัญญาไม่มีในผู้ใด ไม่ควรเข้าใกล้ผู้นั้น ซึ่งเป็นมนุษย์กะพี้	473
0162	น ทุคฺคตึ คจฺฉติ ธมฺมจารี ชนผู้ประพฤติธรรมไม่ไปสู่ทุคคติ	413
0161	ธมฺโม หเว รกฺขติ ธมฺมจาริ ํ ฉตฺตํ มหนฺตํ วิย วสฺสกาเล ธรรมย่อมรักษาคนผู้ประพฤติธรรมไว้ได้แท้จริง เหมือนร่มใหญ่ในฤดูฝน	723
0160	ธมฺโม หเว รกฺขติ ธมฺมจาริ ํ ธรรมแลย่อมรักษาผู้ประพฤติธรรม	633
0159	ทุพฺภิ ํ กโรติ ทุมฺเมโธ คนมีปัญญาทรามย่อมทำความประทุษร้าย	600
0158	โทโส โกธสมุฏฺฐาโน โทสะมีความโกรธเป็นสมุฏฐาน	529
0157	ทุฏฺฐสฺส ผรุสา วาจา วาจาของคนถูกโทสะประทุษร้ายแล้ว เป็นวาจาหยาบคาย	369
0156	ชเห กาปุริเส หีเน กุกฺกุโฏวิย เสนกํ ควรละคนชั่วเลวเสีย เหมือนไถ่เหยี่ยวฉะนั้น	403
0155	โกโธ ทุมฺเมธโคจโร ความโกรธเป็นโคจรของคนมีปัญญาทราม	537
0154	โกธาภิภูโต กุสลํ ชหาติ คนถูกความโกรธครอบงำแล้ว ย่อมละกุศลเสีย	531