พุทธสุภาษิต - ธรรมะไทย

ค้นหาในเว็บไซต์ :

พุทธสุภาษิต

พุทธสุภาษิต เป็นสุนทรพจน์เครื่องเตือนใจ ให้ดำเนินในสัมมาปฏิบัติได้เป็นอย่างดี เพื่อให้เป็นสักขีพยานเด่นชัดอยู่ในใจของนักธรรมอยู่เสมอ

#	เรื่อง	อ่าน
0277	ททโต ปุญฺญํ ปวฑฺฒติ บุญของผู้ให้ทานย่อมเจริญมาก	10
0276	เตสํ วูปสโม สุโข ความที่สังขารเหล่านั้นสงบระงับเป็นสุข	22
0275	จิตฺตํ อตฺตโน อุชุกมกํสุ สาธุชนได้ทำจิตของตนให้ตรง	34
0274	ขนฺติ ปรมํ ตโป ตีติกฺขา ความอด คือความทนทานเป็นตบะ (คือธรรมเผาผลาญบาปธรรม) อย่างยิ่ง	3156
0273	กุสโลว ชหาติ ปาปกํ คนฉลาดนั้นแหละย่อมละสิ่งลามก	3138
0272	อุปฺปาทวยธมฺมิโน สังขารทั้งหลายมีความเกิดขึ้นแล้วเสื่อมไปเป็นธรรมดา	3139
0271	อุปฺปชฺชิตฺวา นิรุชฺฌนฺติ สังขารทั้งหลายเกิดขึ้นแล้วย่อมดับไป	3144
0270	อินฺทริยานิ รกฺขนฺติ ปณฺฑิตา บัณฑิตย่อมรักษาอินทรีย์	3133
0269	อนิจฺจา วต สงฺขารา สังขารทั้งหลายไม่เที่ยงหนอ	3144
0268	อฑฺฒา เจว ทลิทฺทา จ สพฺเพ มจฺจุปรายนา ทั้งคนมั่งมีทั้งคนยากจน ล้วนมีความตายเป็นเบื้องหน้า	3140
0267	สมโณ อสฺส สุสฺสมโณ สมณะควรเป็นสมณะที่ดี	3126
0266	ยาจนฺโต อปฺปิโย โหติ คนผู้ขอย่อมไม่เป็นที่รัก (ของผู้ถูกขอ)	3132
0265	ยาจํ อททมปฺปิโย คนผู้ถูกขอ เมื่อไม่ให้ก็ไม่เป็นที่รัก (ของผู้ขอ)	3126
0264	น ตํ ยาเจ ยสฺส ปิยํ ชิคึเส ไม่ควรขอของรักที่อยากได้กะเขา	3125
0263	เทสฺโส จ โหติ อติยาจนาย คนย่อมเป็นที่ชัง เพราะขอจัด	3129
0262	วิชฺชาจรณสมฺปนฺโน โส เสฏฺโฐ เทวมานุเส ท่านผู้ถึงพร้อมด้วยวิชชา และจรณะประเสริฐสุดในหมู่เทวดาและมนุษย์	3126
0261	ขตฺติโย เสฏฺโฐ ชเนตสฺมึ กษัตริย์เป็นผู้ประเสริฐสุดในหมู่ชน	3126
0260	โส ปสฺสติ อตฺถทตฺถํ ปรตฺถํ เขา (คือผู้มีจิตไม่ขุ่นมัว) ย่อมเห็นประโยชน์ตนและประโยชน์ท่าน	3123
0259	สุโข หเว สปฺปุริเสน สงฺคโม ความสมาคมด้วยสัตบุรุษเป็นสุขที่แท้จริง	3130
0258	สนฺโต สคฺคปรายนา สัตบุรุษมีสวรรค์เป็นที่ไปในเบื้องหน้า	3132