พุทธสุภาษิต - ธรรมะไทย

ค้นหาในเว็บไซต์ :

พุทธสุภาษิต

พุทธสุภาษิต เป็นสุนทรพจน์เครื่องเตือนใจ ให้ดำเนินในสัมมาปฏิบัติได้เป็นอย่างดี เพื่อให้เป็นสักขีพยานเด่นชัดอยู่ในใจของนักธรรมอยู่เสมอ

#	เรื่อง	อ่าน
0182	นกฺขตฺตํ ปฏิมาเนนฺตํ อตฺโถ พาลํ อุปจฺจคา ประโยชน์ล่วงเลยคนพาลผู้ถือฤกษ์ไปเสีย	2870
0181	ถีนํ ภาโว ทุราชาโน ภาวะของสตรีรู้ได้ยาก	2840
0180	เตลปตฺตํ ยถา ปริหเรยฺย เอวํ สจิตฺตมนุรกฺเข สติยา คนต้องประคองภาชนะเต็มด้วยน้ำมันฉันใด ต้องตามรักษาจิตของตนไว้ด้วยสติฉันนั้น	2788
0179	ตํ คณฺเหยฺย ยทปณฺณกํ สิ่งใดไม่ผิดพึงถือเอาสิ่งนั้น	2868
0178	ตํ โข ชิตํ สาธุ ชิตํ ยํ ชิตํ นาวชิยฺยติ ชำนะสิ่งที่ชำนะ (คราวเดียว) แล้วไม่กลับแพ้ได้ นั่นแลเป็นดี	2883
0177	กลฺยาณเมว มุญฺเจยฺย ควรเปล่งแต่วาจางาม	3035
0176	กุฏฺฐํ วิปฺผวิตํ เสยฺโย นเตฺว เว กิจฺจิ โย นโร ไม้ลอยน้ำยังดีกว่าบางคนที่ไม่พูดจริง	2827
0175	เอโกว เสยฺโย ปุริโส สปญฺโญ โย ภาสิตสฺส วิชานาติ อตฺถํ คนมีปัญญารู้อรรถแห่งภาษิตชัดเจนคนเดียวเท่านั้นก็ประเสริฐมาก	2827
0174	อุกฺกฏฺเฐ สูรมิจฺฉนฺติ ในการสลักสำคัญย่อมต้องการคนกล้า	2857
0173	อาโรคฺยมิจฺเฉ ปรมญฺจ ลาภํ พึงปรารถนาความไม่มีโรคซึ่งเป็นลาภอย่างยิ่ง	3053
0172	อนุปาเยน โย อตฺถํ อิจฺฉติ โส วิหญฺญติ ผู้ใดอยากได้ประโยชน์โดยมิใช่อุบาย ผู้นั้นย่อมลำบาก	2790
0171	อติโลโภ หิ ปาปโก ความโลภจัดเป็นสภาพความลามกแท้	2937
0170	อุตฺโถ อตฺถสฺส นกฺขตฺตํ กิริสฺสนฺติ ตารกา ประโยชน์เป็นฤกษ์ของประโยชน์ ดวงดาวจักทำอะไรได้	2973
0169	อตฺเถ ชาเต จ ปณฺฑิตํ ในคราวประสงค์อรรถของธรรม ย่อมต้องการบัณฑิต	2904
0168	"อกิลาสุ วินฺเท หทยสฺส สนฺติ ํ - ผู้ไม่เกียจคร้าน พึงได้ความสุขแห่งหฤทัย"	2895
0167	หิตฺวา อสนฺเต น ชหาหิ สนฺเต จงละอสัตบุรุษเสีย แต่อย่าละสัตบุรุษ	2823
0166	สุโณหิ ธมฺมํ อสตํ สตญฺจ ท่านจงฟังธรรมทั้งของอสัตบุรุษ ทั้งของสัตบุรุษ	2774
0165	ยสฺมิํ ปาปานิ กมฺมานิ สวา กณฺโหติ วจฺจติ บาปกรรมมีในผู้ใด ผู้นั้นแลท่านว่าคนดำ	2787
0164	มา หเว ธมฺมํ อสฺตฺญฺจ รุจิ ก็แต่ว่าอย่าชอบใจธรรมของอสัตบุรุษ	2788
0163	มนุสฺสเผคฺคุํ นาสิเท ยสฺมิ ํ นตฺถิ กตญฺญุตา ความที่ปัญญาไม่มีในผู้ใด ไม่ควรเข้าใกล้ผู้นั้น ซึ่งเป็นมนุษย์กะพี้	2945