พุทธสุภาษิต - ธรรมะไทย

ค้นหาในเว็บไซต์ :

พุทธสุภาษิต

พุทธสุภาษิต เป็นสุนทรพจน์เครื่องเตือนใจ ให้ดำเนินในสัมมาปฏิบัติได้เป็นอย่างดี เพื่อให้เป็นสักขีพยานเด่นชัดอยู่ในใจของนักธรรมอยู่เสมอ

#	เรื่อง	อ่าน
0260	โส ปสฺสติ อตฺถทตฺถํ ปรตฺถํ เขา (คือผู้มีจิตไม่ขุ่นมัว) ย่อมเห็นประโยชน์ตนและประโยชน์ท่าน	8
0259	สุโข หเว สปฺปุริเสน สงฺคโม ความสมาคมด้วยสัตบุรุษเป็นสุขที่แท้จริง	17
0258	สนฺโต สคฺคปรายนา สัตบุรุษมีสวรรค์เป็นที่ไปในเบื้องหน้า	20
0257	สงฺเกเถว อมิตฺตสฺมึ ควรรังเกียจทีเดียวในอมิตร (คือข้าศึก)	23
0256	วิหญฺญติ จิตฺตวสานุวตฺตี คนชอบประพฤติตามอำนาจจิตย่อมลำบาก	42
0255	วาจํ ปมุญฺเจ กุสลํ นาติเวลํ ควรเปล่งวาจาที่ดีไม่ให้เกินเวลาไป	43
0254	มา สุ ตฺวํ อกริ ปาปํ ท่านอย่าทำบาปเลย	65
0253	มา โกธสฺส วสํ คมิ อย่าลุอำนาจแห่งความโกรธ	63
0252	พาโล อปรินายโก คนพาลมิใช่คนหัวหน้า	67
0251	นานตฺถกามสฺส กเรยฺย อตฺถํ ไม่ควรทำประโยชน์แก่คนที่หวังความพินาศ	43
0250	น สนฺถวํ กาปุรเสนกยิรา ไม่ควรทำความชอบพอกับคนชั่ว	73
0249	น สงฺคโม ปาปชเนน เสยฺโย สมาคมด้วยบาปชน ไม่ดีเลย	75
0248	นเม นามนฺตสฺส ภเช ภชนฺตํ ควรนอบน้อมแก่คนที่นอบน้อมเรา ควรคบคนที่คบเรา	158
0247	ทุลฺลโภ องฺคสมฺปนฺโน คนถึงพร้อมด้วยองค์คุณหาได้ยาก	66
0246	จตุราคติคมนํ นปฺปสํสนฺติ ปณฺฑิตา บัณฑิตไม่สรรเสริญความถึงอคติ ๔	81
0245	กิจฺจานิ กุพฺพสฺส กเรยฺย กิจฺจํ ควรทำกิจแก่คนที่ช่วยทำกิจ	95
0244	กาโล ฆสติ ภูตานิ สพฺพาเนว สหตฺตนา กาลย่อมกินสรรพสัตว์กับทั้งตนเอง	119
0243	กาเรยฺย โยคํ ธุวมปฺปมตฺโต คนไม่ประมาทควรทำความเพียรร่ำไป	123
0242	อุเปโต ทมสจฺเจน สเว กาสาวมรหติ บรรพชิตกอปร์ด้วยทมะและสัจจะนั้นแลย่อมควรผ้ากาสาวะ	98
0241	อิจฺฉา หิ อนนฺตโครจา อันที่จริงความอยากมีอารมณ์ไม่มีที่สุด	111