ค้นหาในเว็บไซต์ :
คติธรรม คำคม โดนใจ

ขอเชิญทุกท่านที่มีคติธรรม คำคม สอนใจ ได้เอื้อเฟื่อเผื่อแผ่แก่สาธารณชนทั่วไป เป็นข้อคิดสะกิดใจ ในการใช้ชีวิตประจำวันในสังคม



# เรื่อง ( 753 ) อ่าน
 การใส่ใจกับสิ่งที่เราไม่รู้โดยไม่มองข้ามไปหรือละเลยนั้นเป็นเรื่องสำคัญต่อการพัฒนาปัญญา
 น้ำทะเลที่กระทบฝั่งเมื่อขึ้นมาถึงฝั่งมันก็ละลายเท่านั้น คลื่นใหม่มาอีก มันก็ละลายต่อไปอีก มันจะเลยฝั่งไปไม่ได้ อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา คือฝั่งทะเล อารมณ์ทั้งหลายที่ผ่านเข้ามา มันก็เท่านั้นแหละ
 ความเคยชินในทางที่ไม่ดี แก้ไขได้ด้วยการค่อยๆ สร้างความเคยชินในทางที่ดีทดแทน
  ทำดีได้ความดี ทำชั่วได้ความชั่วทันที ... ทุกคนสามารถพิสูจน์ได้
 พระศาสนาท่านสอนให้เรารู้ว่า การเกิดปัญญาเข้าถึงความจริงนั้นแหละ เป็นความสุขที่สมบูรณ์ที่สุด ถึงตอนนั้นเราจะปลงใจวางใจต่อทุกอย่างถูกต้องไปหมด จิตใจโปร่งโล่งสว่างไสว
 คนเราจะอยู่ดี ต้องมีความรู้ ซึ่งสำคัญมาก ต้องแยกความรู้กับความรู้สึกให้ได้
  ในการปฏิบัติธรรมเราบ่มเพาะคุณธรรม ซึ่งต้องเกิดขึ้นในตัวของเราก่อน หลังจากนั้น คุณธรรมนั้นจึงจะสามารถขยายผลไปยังผู้อื่นได้
 จิตที่เป็นสมาธิอยู่กับความธรรมดา เพียงแต่รับรู้ต่อสิ่งที่เป็นธรรมดาด้วยสายตาใหม่
 มนุษย์เป็นอิสระอย่างแท้จริงได้ด้วยการฝึกหัดกาย วาจา ใจ ของตนตามหลักคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเท่านั้น
 ตัณหามุ่งที่ผลงาน ฉันทะมุ่งที่การสร้างเหตุให้เกิดผล
 ไม่ว่าเหตุปัจจัยภายนอกเป็นอย่างไร ทุกขณะที่จิตสงบ ตื่นรู้ เป็นการใช้เวลาที่ดีและได้กำไร
 ความสกปรกอยู่ตรงไหน ความสะอาดก็อยู่ตรงนั้นแหละ ไม่ได้อยู่ที่อื่น
 พัฒนาความรักได้ ความสุขก็พัฒนาด้วย
 คนที่อยู่ในชุมชนร่วมกันทั้งหมดนี้จะมีศีล คือมีพฤติกรรมดีงาม ไม่เบียดเบียนกัน ก็ต้องรู้จักควบคุมกายวาจาของตนเองได้ ไม่ทำตามใจชอบของตัว ถ้าเอาแต่ใจชอบอย่างเดียวก็เบียดเบียนกัน
 ถ้าจะให้สังคมดี เราก็ต้องเอาสติปัญญาความรู้ความสามารถของแต่ละคนมาใช้ประโยชน์ในการสร้างสังคมนั้น คือต้องให้คนมีโอกาสและสามารถใช้โอกาสที่จะแสดงหรือเสนอสติปัญญาความสามารถของเขาออกมา
 ความเจ็บปวดต่างๆ ความอ่อนแออ่อนกำลังของร่างกายนั้นย่อมมีผลต่อจิตใจ แต่ถ้ารักษาจิตใจไว้ดีแล้ว ความเจ็บปวดนั้นก็มีแต่น้อย
 การปฏิบัติธรรมส่วนใหญ่ คือให้เริ่มจากสิ่งที่หยาบและง่ายก่อน แล้วค่อยๆ อดทนพัฒนาไปสู่สิ่งที่ละเอียดและยากขึ้น
 พระพุทธเจ้าท่านทรงสอนไม่ให้ทำบาปทั้งปวง เราข้ามไปพากันทำบุญ แต่ไม่พากันละบาปเท่ากับว่ารูมันลึก ที่จะว่าแขนของตนสั้นนั้นไม่มี
 หลายคนมัวแต่นึกวิตกกับสิ่งที่แทบจะไม่มีทางเกิดขึ้นได้เลย จนไม่มีเวลาหรือแรงกายแรงใจจะเตรียมรับมือกับปัญหาเบื้องหน้าที่ไม่มีใครเลี่ยงพ้น นั่นคือ ความแก่ ความเจ็บ และความตาย
 ถ้าเราเห็นว่าสิ่งใดจะทำให้จิตใจเราเศร้าหมองหรือยินดีในกิเลสมากขึ้น เราก็ควรเก็บหัวเก็บขาเข้าไปในกระดอง ไม่ให้มารมาทำลายเราได้ ยอมอยู่ในกระดองอย่างนั้นแหละ จนกว่ามารมันจะผ่านพ้นไป

« 1 2 3 4 5 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 »


   

 ธรรมะไทย