พุทธสุภาษิต - ธรรมะไทย

ค้นหาในเว็บไซต์ :

พุทธสุภาษิต

พุทธสุภาษิต เป็นสุนทรพจน์เครื่องเตือนใจ ให้ดำเนินในสัมมาปฏิบัติได้เป็นอย่างดี เพื่อให้เป็นสักขีพยานเด่นชัดอยู่ในใจของนักธรรมอยู่เสมอ

#	เรื่อง	อ่าน
0154	โกธาภิภูโต กุสลํ ชหาติ คนถูกความโกรธครอบงำแล้ว ย่อมละกุศลเสีย	532
0153	กเรยฺย วากฺยํ อนุกมฺปกานํ ควรทำตามถ้อยคำของผู้เอ็นดู	473
0152	อิจฺฉํ น เสเวยฺย อนตฺถสญฺหิตํ ไม่ควรเสพ ความอยากอันกำกับด้วยความฉิบหาย	581
0151	อมิตฺตวสมเนฺวติ ปจฺฉา จ อนุตปฺปติ ผู้เป็นไปตามอำนาจของอมิตร ย่อมร้อนรุ่ม ณ ภายหลัง	522
0150	อปฺโป หุตฺวา พหุ โหติ วฑฺฒเต โส อขนฺติโช ความโกรธนั้นเกิดจากความไม่อดทน เป็นน้อยก่อนแล้วเป็นมาก ย่อมเจริญขึ้น	454
0149	อคฺคี ว ติณกฏฺฐสฺมึ โกโธ นรสฺส วฑฺฒติ : ความโกรธของคนย่อมเจริญขึ้น เหมือนไฟในหญ้าและไม้	515
0148	ยตฺถ เวรี นิวีสติ น วเส ตตฺถ ปณฺฑิโต ไพรีอยู่ในที่ใด บัณฑิตไม่อยู่ที่นั้น	616
0147	ผาติ ํ กยิรา อวิเหจยํ ปรํ ไม่เบียดเบียนผู้อื่นควรทำความเจริญ	616
0146	ปญฺหา หิ เสฏฐา กุสลา วทนฺติ คนฉลาดย่อมกล่าวปัญญาแลว่าประเสริฐ	637
0145	น สาธุ พลวา พาโล คนพาลมีกำลังไม่สำเร็จประโยชน์	552
0144	น เว ยาจนฺติ สปฺปณฺณา คนมีปัญญาย่อมไม่ขอเลย	677
0143	น ปาปชนสํเสวี อจฺจนฺตํ สุขเมธติ คนไม่ส้องเสพบาปชน ย่อมได้สุขเหลือล้น	566
0142	ธีโร จ พลวา สาธุ ส่วนปราชญ์มีกำลังสำเร็จประโยชน์	523
0141	ธมฺมํ เม ภณมานสฺส น ปาปมุปลิปฺปติ เมื่อเรากำลังพูดธรรม บาปย่อมไม่เข้ามาติด	537
0140	คณํ วา ปริหเร ธีโร เอโกวาปิ ปริพฺพเช ปราชญ์พึงบริหารหมู่ หรือแม้อยู่คนเดียว พึงเว้นโทษหมด	390
0139	เอกรตฺตํ ทิรตฺตํ วา ทุกฺขํ วสติ เวริสุ จะอยู่เพียงคืนเดียวหรือ๒ คืน ก็เป็นทุกข์เพราะพวกไพรี	573
0138	อุภินฺนมตฺถํ จรติ อตฺตโน จ ปรสฺส จ บัณฑิตย่อมประพฤติประโยชน์แก่ชนทั้งสองฝ่าย คือทั้งตนและคนอื่น	482
0137	อกฺโกเธน ชิเน โกธํ พึงชนะความโกรธ (ของเขา) ด้วยความไม่โกรธ (ของเรา)	1115
0136	อตฺตนา อกตํ ปาปํ อตํตนา ว วิสุชฺฌติ ความชั่ว อันบุคคลไม่กระทำแล้วด้วยตน บุคคลนั้นย่อมบริสุทธิ์ด้วยตนเอง	640
0135	อตฺตนา โจทยตฺตานํ จงเตือนตนด้วยตน	2766