น จาปิ วิตฺเตน ชรํ วิหนฺติ (อนึ่ง คนย่อมกำจัดความแก่ด้วยทรัพย์ไม่ได้)

• คำอ่านบาลี

น ชาปิ วิด-เต-นะ ชะ-รำ วิ-หัน-ติ

• คำอธิบายเพิ่มเติม

พุทธสุภาษิตนี้ชี้ให้เห็นถึงกฎธรรมชาติเรื่อง อนิจจัง (ความไม่เที่ยง) และ อนัตตา (ความไม่อยู่ในอำนาจสั่งการของใคร) โดยเฉพาะเรื่องของ "ความแก่" หรือความเสื่อมถอยของร่างกาย

ในทางโลก มนุษย์อาจใช้เงินทองและทรัพย์สินมหาศาลเพื่อชะลอวัย บำรุงบำเรอสังขาร หรือรักษาโรคภัยไข้เจ็บให้ดูอ่อนเยาว์ลงได้เพียงชั่วคราว แต่ในความเป็นจริง ไม่มีทรัพย์สมบัติใดที่จะมาหยุดยั้ง หรือกำจัดความเสื่อมตามกาลเวลาของสังขารได้อย่างเด็ดขาด กายนี้ยังคงต้องบ่ายหน้าไปสู่ความแก่ ความเจ็บ และความตายเหมือนกันทุกคน ไม่ว่าจะเป็นคนยากจนหรือมหาเศรษฐี

มนุษย์ควรใช้ทรัพย์สินที่มีในการทำประโยชน์ สร้างคุณงามความดี และฝึกฝนจิตใจให้ปล่อยวาง มากกว่ายึดติดอยู่กับความหล่อ ความสวย หรือความแข็งแรงทางกายภาพที่ต้องเสื่อมสลายไปตามกาลเวลา