ปูชโก ลภเต ปูชํ ผู้บูชาย่อมได้บูชา (ตอบ)


พุทธสุภาษิต
เตมิยชาดก


ปูชโก ลภเต ปูชํ

คำอ่านภาษาไทย: ปู-ชะ-โก ละ-ภะ-เต ปู-ชัง

คำแปล: ผู้บูชาย่อมได้รับการบูชาตอบ

อธิบายความหมาย
พุทธสุภาษิตบทนี้วางอยู่บนหลักของ "กฎแห่งกรรม" หรือ กฎแห่งเหตุและผลที่ว่า "ทำเช่นไรย่อมได้เช่นนั้น" โดยมีความหมายขยายความได้ดังนี้:

การให้คือการได้รับ: เมื่อเราให้เกียรติ ยกย่อง หรือแสดงความเคารพต่อผู้อื่น (ไม่ว่าจะเป็นคุณงามความดี หรือตัวบุคคล) สิ่งเหล่านั้นจะสะท้อนกลับมาหาตัวเราเอง

การลดละอัตตา: การบูชาผู้อื่น (เช่น บูชาพระรัตนตรัย บูชาบิดามารดา หรือครูบาอาจารย์) เป็นการฝึกจิตใจให้รู้จักอ่อนน้อมถ่อมตน ลดความถือตัวถือตน (มานะ) เมื่อเราเป็นผู้มีสัมมาคารวะ ย่อมเป็นที่รักและน่าเอ็นดูของเทวดาและมนุษย์ทั้งหลาย

พลังแห่งความดี: การบูชาในทางพุทธศาสนาไม่ได้หมายถึงการกราบไหว้ขอพรเพียงอย่างเดียว แต่หมายถึง "ปฏิบัติบูชา" หรือการนำคำสอนไปใช้ เมื่อเราบูชาความดีด้วยการทำดี ความดีนั้นเองที่จะกลับมาปกป้องและยกย่องเรา

สรุปใจความสำคัญ
หัวใจของภาษิตนี้คือ "กระจกเงาทางสังคมและศีลธรรม"

ถ้าอยากให้คนอื่นให้เกียรติเรา เราต้องให้เกียรติเขาก่อน

ถ้าอยากให้คนอื่นเห็นคุณค่าเรา เราต้องรู้จักมองเห็นคุณค่าในความดีของผู้อื่นก่อน

คนที่ไม่เคยบูชาใครเลย (คือมองเห็นแต่ตัวเอง) มักจะไม่ได้รับความเคารพที่แท้จริงจากใครเช่นกัน

เกร็ดเพิ่มเติม: ในทางไวยากรณ์บาลี คำว่า "ปูชํ" (ปูชัง) ในที่นี้ไม่ได้หมายถึงต้องมีคนมาจัดพานธูปเทียนมาไหว้เรากลับเสมอไปนะครับ แต่มันหมายถึง "สถานะของการได้รับการยกย่อง" หรือความเลื่อมใสจากใจจริงที่คนอื่นมีต่อเรา

๛