@ อุบาย...ตามหาความสุข !
 นิวพุดเดิล   1 ก.ค. 2553

“ อุบายธรรม – ตามหาความสุข”
(จบในตอน)


@ เห็นผู้คนมากมายทั้งชายหญิง
บ้างเดินวิ่งมากมายหมายตามหา
อันความสุขเป้าหมายหลายตำรา
ด้วยวิธี นานา สารพัน

@ บ้างตามหาความสุขบุกป่าเขา
เดินเท้าเปล่าเข้าไปไม่ประหวั่น
อาศัยอยู่ในป่าทั้งคืนวัน
เพื่อตามหาสุขนั้นให้มันเจอ

@ บ้างตามหาในวัดปฏิบัติเคร่ง
คล้ายจะเร่งคว้าชัยไม่พลั้งเผลอ
ตามทุกวัน ทุกวัน ฝันเลิศเลอ
แท้ก็เก้อ อยู่ดี ยังหนีไกล

@ บ้างตามหา กับพระ เถระบ้าง
ไถ่ถามทาง ตามหา ว่าอยู่ไหน
ไปเฝ้าถาม เฝ้าฟัง อย่างตั้งใจ
แท้ไม่ใช่ ไม่พบ ประสบจริง

@ ตามต่อไป ตามหา ตำราบอก
เรียนเมืองนอก เมืองไทย ใส่ใจยิ่ง
เรียนเข้าไป เข้าไป ไว้อ้างอิง
ว่าทุกสิ่ง เป็นไป อย่างไรกัน

@ ตามหาจาก กิจกรรม ทำกันเกร่อ
หวังให้เจอ ความสุข ยอมบุกบั่น
เหนื่อยก็ทน เวทนา สารพัน
แท้จริงนั้น ไม่เจอ เก้ออีกครา

@ แล้วความสุขอยู่ไหนใคร่ขอถาม
ความสุขตาม ความหมาย หลายคนหา
มันอยู่ไหน กันเล่า ไปเอามา
เสียเวลา ทำไม ไปตรงตรง

@ เฉลยธรรม ตามหา คว้าความสุข
ปลดเปลื้องทุกข์ ให้ได้ ใฝ่ประสงค์
แต่ต้องเข้า ให้ได้ ใฝ่พะวง
จะขึ้น-ลง เข้าไป ให้ระวัง

@ ความสุขนั้น ท่านว่า ก็น่าขำ
อยู่ในถ้ำ ใกล้ใกล้ ไม่คาดหวัง
ไปเที่ยวหา ทำไม ให้เสียตังค์
เข้าไปนั่ง ให้ได้ ในถ้ำตน

@ ถ้ำคือกาย รูปธรรม นำมาตั้ง
มีผุพัง ตามกาล ผ่านร้อนฝน
เป็นไตรลักษณ์ เสมอทั่ว ทุกตัวตน
เข้าไปค้น ไม่ได้ ก็ไมเจอ

@ ต้องนำจิต เข้าไป อาศัยถ้ำ (อุบายธรรม)
ต้องล่วงล้ำ ให้ได้ ไม่พลั้งเผลอ
เจ้าของถ้ำ ปัญหา มากนะเออ
จิตเซ่อเซ่อ เข้าไม่ได้แน่นอน

@ จิตต้องแกร่ง สติดำริมั่น
สัมปชัญญะช่วย อำนวยก่อน
ตั้งจิตไว้ ให้อยู่ รู้ขั้นตอน
ยืน นั่ง นอน กินอยู่ รู้ทุกครา

@ ธรรมชาติ ของถ้ำ นำมาคิด
เพราะถ้ำติด ไตรลักษณ์ มากปัญหา
มีเกิดขึ้น ตั้งอยู่ คู่อนิจจา
อนัตตา ทุกขัง ตั้งไม่นาน

@ เมื่อจิตดี ระวัง ตั้งนิ่งนิ่ง
อย่าได้วิ่ง ไปไหน ไกลถิ่นฐาน
รู้ให้ทัน เวทนา แห่งอาการ
แท้จริงมัน คือมาร ต้องการกวน

@ จิตต้องรู้ เท่าทัน สังขารถ้ำ
สติย้ำ รู้ทัน อย่าผันผวน
สัมปชัญญะ รู้ขณะ ทุกกระบวน
ต้องใคร่ครวญ ใฝ่รู้ อย่าวู่วาม

@ เมื่อรู้ที่ คือถ้ำ ต้องกำหนด
แยกหมดจด กายจิต อย่าคิดถาม
มันเป็นคน ละส่วน ใคร่ครวญตาม
แยกรูปนาม ให้ได้ ต้องใคร่ครวญ ...(โยนิโส มนสิการ)

@ สุขอย่างไร ตรงไหน เล่าในถ้ำ
จะรูปคลำ ได้ไหม ให้กำสรวล
ทุกข์อีกแหละ ความอยาก มากกระบวน
สุขล้วนล้วน..คือสงบ พบด้วยตน...(นตฺถิ สนฺติ ปรํ สุขํ.)

@ ความสงบ คือทาง สร้างความสุข
ปลดเปลื้องทุกข์ ตามทาง สร้างกุศล
สุขมากน้อย สุดแท้ แต่ละคน
ขั้นหลุดพ้น ไกลลิบ คือ...นิพพาน...(นิพฺพานํ ปรมํ สุขํ)

....พุดเดิล




@ จิตต้องรู้ เท่าทัน สังขารถ้ำ
สติย้ำ รู้ทัน อย่าผันผวน
สัมปชัญญะ รู้ขณะ ทุกกระบวน
ต้องใคร่ครวญ ใฝ่รู้ อย่าวู่วาม ... พุดเดิล

ให้จิตรู้ เท่าทัน สังขารถ้ำ
รู้เพื่อย้ำ หรือเพื่อละ จะขอถาม
ว่าสติ รู้เท่าทัน กระบวนความ
รู้ทันกาล หรือรู้ตาม กามสัญญา

@ ธรรมชาติ ของถ้ำ นำมาคิด
เพราะถ้ำติด ไตรลักษณ์ มากปัญหา
มีเกิดขึ้น ตั้งอยู่ คู่อนิจจา
อนัตตา ทุกขัง ตั้งไม่นาน ...พุดเดิล

สามัญลักษณ์ รู้จัก กันถ้วนทั่ว
รู้แต่หัว ไม่สิกขา มาประสาน
ทุกข์ไตรลักษณ์ รู้จัก กันมานาน
ท่องเรียกขาน กันทุกเมืึอ ทุกเชื่อวัน

ทุกข์อริยสัจ ที่น่ากลัว กลับมองผ่าน
ทุกข์ทุกกาล กลับระรัว มัวสุขสันต์
ไขว่คว้าหา ความสุข ทุกวานวัน
กลับไม่พรั่น ไม่กลัว ระรัวภัย

ธรรมควรรู้ อีกอย่าง คือทุกขัง
ที่ประดัง พลังทุกข์ตรม สั่งสมไว้
ตรัสให้รู้ สิ่งควรรู้ คือทุกข์ใน
อริยสัจ แน่ไซร้ ในกมล


@ ความสงบ คือทาง สร้างความสุข
ปลดเปลื้องทุกข์ ตามทาง สร้างกุศล
สุขมากน้อย สุดแท้ แต่ละคน
ขั้นหลุดพ้น ไกลลิบ คือ...นิพพาน...พุดเดิล

โลกุตระ ธรรมขาว สกาวสุข
ทางดับทุกข์ ใช่แค่เปลื้อง เรื่องกล่าวขาน
อริยมรรค ทางประเสริฐ เลิศมานาน
ใช่เพียงผ่าน แต่สิ้นลับ ดับทุกข์... เอย




ขอร่วมกล่าว ทางดับทุกข์ กับพุดเดิล
ด้วยทางเดิน ประเสริฐ เลิศเฉลย
ไม่ควรจบ ในตอนไป ใคร่งอกเงย
เพื่อเฉลย อริยะมรรค จักพาจร



เจริญในธรรม เจ้าค่ะ








@ อ้างอิง....

"...ขอร่วมกล่าว ทางดับทุกข์ กับพุดเดิล
ด้วยทางเดิน ประเสริฐ เลิศเฉลย
ไม่ควรจบ ในตอนไป ใคร่งอกเงย
เพื่อเฉลย อริยะมรรค จักพาจร" ...หิ่งห้อยน้อย

@ ต้องขอกราบขอบพระคุณ อบอุ่นครับ
อาจารย์แม่ ตอบรับ ขยับก่อน
บอกอย่าเพิ่ง ให้จบ ครบในตอน
แต่บทกลอน พาไป ซะไกลเกิน

@ เข้าไปอยู่ ในถ้ำ ตามกำหนด
โดยสมมติ ถ้ำกาย คล้ายเขาเขิน
มีโขดหิน หน้าผา ท้าเผชิญ
จะจำเริญ หรือดับ ไม่รับรอง

@ การเป็นอยู่ ลำบาก ยุ่งยากแท้
ต้องแน่วแน่ เด็ดเดี่ยว ไม่เกี่ยวข้อง
กามตัณหา ราคะ ผัสสะจอง
จิตบกพร่อง ทุกอย่าง พังทลาย

@ ต้องตั้งมั่น สติ ดำริมั่น
รู้เท่าทัน เวทนา น่าเบื่อหน่าย
ต้องตามดู อาการ อันวุ่นวาย
จนดับหาย ไปเอง เพ่งอาการ

@ แล้วความสุข จะมี จากที่ไหน
เห็นแต่ทุกข์ ร่ำไป ในสังขาร
รูปไม่เที่ยง เวทนา น่ารำคาญ
จะประหาร ลงได้ อย่างไรกัน

@ นี่คือโจทย์ ที่ยาก หากจะตอบ
กลัวจะไม่ รอบคอบ ตอบได้สั้น
กลัวไม่เจอ ความสุข บุกฝ่าฟัน
เพราะหนทาง ไปนั้น มันยากเกิน

@ อยากจะเจอ งามงาม กับความสุข
แต่มีทุกข์ มากมาย น่าอายเขิน
มีเพียงแค่ ปริยัติ คล้ายหัดเดิน
จะเจริญอย่างไร ยังไกลธรรม

@ธรรมบทนี้ สูงส่ง คงต้องหนัก
บ่งชี้ถึง อริยมรรค หลักอุปถัมภ์
ต้องบำเพ็ญ บารมี วิถีนำ
วันนี้จำ เพียง แนวชี้... วิถีเดิน

.....พุดเดิล




" แย้มยิ้ม..สร้างสุข "

@ เคยตามหาความสุขบุกป่าเขา
ทะลุเข้าลงไปถึงในถ้ำ
มีความสุขที่นั่น อัศจรรย์ธรรม
จึงน้อมนำ มาขยาย บรรยายความ

ถ้ำที่ว่า คือกาย ของชายหญิง
แปลก..แต่จริง ปัญหา น่าสอบถาม
อันความสุข อยู่ตรงไหน ในนิยาม
และเป็นความ สุขสดใส อย่างไรกัน

สุขที่ว่า นั้นหรือ ก็คือจิต
ที่สถิตอยู่ใน ถ้ำกายนั่น
สติเฝ้า ติดตาม ข้ามคืนวัน
จนจิตนั้น แน่นิ่ง ไม่วิ่งไกล

กำหนดจิต วางไว้ ที่ใบหน้า
ท่านบอกว่า ให้ยิ้มแย้ม และแจ่มใส
แล้วจิตจะ เบิกบาน สราญใจ
ปิติใน ใบหน้า พาเบิกบาน

ใบหน้ายิ้ม เบิกบาน ท่านว่าสุข
ไม่มีทุกข์ ใดใด ให้ฟุ้งซ่าน
กำหนดจิต ยิ้มไว้ ให้นานนาน
ยิ้มสราญ ชื่นสุข ทุกข์ไม่มี

จะสุกกาย เปล่งปลั่ง ดั่งทองฉาบ
จะเอิบอาบ สุขเกษม อย่างเต็มที่
จะซาบซ่าน เริงร่า ทุกนาที
ปิตินี้ สุขจริง นะหญิงชาย

จะตามหา ไปไกล ใยความสุข
ใบหน้าทุกข์ สุขหนอ มันก็หาย
ใบหน้าสุข ด้วยแย้มยิ้ม ประพิมพ์ ประพาย
กำหนดจิต อย่าสับส่าย ประพายประพิมพ์

เมื่อจิตเป็น หนึ่งได้ ใช่เลยสุข
ต้องยิ้มทุก นาที่ มีแต่ยิ้ม
ยิ้มเพียงแย้ม ก็พอ คล้ายขอชิม
ใช่กินอิ่ม เพียบแปล้ เห็นแก่ตัว

หากยิ้มมาก เกินแย้ม แถมหัวเราะ
คงไม่เหมาะ ไม่ควร ชวนปวดหัว
จุดวางจิต ไม่ชัดเจน เป็นภาพมัว
กำหนดมั่ว ก็ไม่ ได้สุขจริง

สุขขั้นนี้ อย่าได้ มองไกลนัก
ยึดเพียงหลัก สร้างสุข สนุกยิ่ง
สุขสร้างได้ หาได้ อาศัยอิง
มิต้องวิ่ง หาไกล ไปเกินตัว.....พุดเดิล




 เปิดอ่านหน้านี้  4783 

  แสดงความคิดเห็น


จีรัง กรุ๊ป


 ธรรมะไทย