เรื่องสมมุติ...นี่สัตว์ทั้งหลายจมอยู่ในมหาสมุทร
 ลูกโป่ง   16 ต.ค. 2554



เรื่องสมมุตินี่สัตว์ทั้งหลายจมอยู่ในมหาสมุทร
จมอยู่ที่สมมุติเป็นนั่นเป็นนี่
หากเราจำแนกแจกออกแล้วมันก็ไม่มี
จิตมันก็สงบน่ะซี พอจิตสงบแล้วมันก็หายหมดภัยหมดเวรทั้งหลาย
เหลือแต่กรรม เหตุนั้นจึงพากันดูให้รู้
อายตนะเป็นบ่อเกิดของสิ่งทั้งหลาย
คือ ตา หู จมูก ตาเขาเป็นอะไร หูเขาเป็นอะไร
จมูกเขาเป็นอะไร ลิ้นเขาเป็นอะไร
กายเขาเป็นอะไร เขาไม่ได้เป็นอะไรซักอย่าง
ตาสำหรับดู หูสำหรับฟัง จมูกสำหรับดม เท่านั้นไม่ใช่เรอะ
ลิ้นก็สำหรับรับรสอาหาร กายก็สำหรับสัมผัส
ใจเป็นธรรมารมณ์ นี่แหละให้พิจารณา
นี่เป็นบ่อเกิดแห่งสุขและทุกข์
เขาว่าเห็นอย่างโน้นเห็นอย่างนี้เราต้องน้อมเข้าไป
เราไม่ว่าแล้วมีอะไรไหมล่ะ นี่จึงพาให้กันพิจารณา


จงเพ่งพิจารณาให้มันรู้มันเห็นซิ
พอเราจำแนกแจกสิ่งเหล่านั้นแล้วจิตของเราก็เป็นหนึ่งอยู่
มันไม่มีคน ไม่มีตัว ไม่มีตน ไม่มีผู้ ไม่มีคน ไม่มีบ้าน ไม่มีเมือง
ไม่มีอะไรซักอย่าง จิตมันก็วางหมดละ
พอจิตมันว่างหมดแล้วก็ไม่มีอะไร ไม่มีภัย ไม่มีเวร
นี่เราไปก่อกรรมก่อเวร สมมติเป็นอันโน้น สมมติเป็นอันนี้
มันก็หลงสมมตินี่ซิ สัตว์ทั้งหลายคาอยู่ที่นี่
จมในมหาสมุทรนี่ ข้ามไม่ได้ ต้องพ้นจากสมมติซิ

: หลวงปู่ฝั้น อาจาโร :



DT0329

ลูกโป่ง

16 ต.ค. 2554
 เปิดอ่านหน้านี้  3243 


  แสดงความคิดเห็น


Go to top

จีรัง กรุ๊ป


 ธรรมะไทย