คนเราก็มีหน้าที่ต่อตัวเอง คือ หน้าที่จะรักษากายและใจไม่ให้ทุกข์ นี้เป็นหน้าที่ประการแรกเลย และสิ่งที่จะทำให้กายและใจไม่ทุกข์นะมันก็มีส่วนจากการทำดีกับผู้อื่น

เมื่อเราทำดีกับผู้อื่น ก็ได้ความสุข เพราะว่าเป็นความสุขที่เกิดจากการเจตนาดีตั้งแต่ตอนแรก....ทำเสร็จจิตใจก็ผ่องใส เพราะว่าได้เห็นผลของการทำความดีนั้น เป็นผลที่ใจ ไม่ได้เป็นผลที่ออกมาในรูปของโลกธรรม เช่น ลาภ ยศ สรรเสริญ

ดังนั้น คนเราถ้าหากว่ารักตัวเองก็ต้องทำความดี ช่วยเหลือผู้อื่น ส่วนใครเค้าจะมองเราเป็นคนดีหรือไม่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง และเราก็ไม่ควรจะไปคิดว่า เออเราเป็นคนดี เพราะคิดว่าเป็นคนดีมันก็เป็นการเสริม เป็นการสร้าง "มานะ"

แค่ทำดีก็พอแล้ว
ไม่จำเป็นต้องเป็นคนดีหรอก

แค่ทำดีก็พอละ เพราะ "เป็น" อะไรก็ทุกข์ทั้งนั้นน่ะ เป็น "คนดี" ก็ทุกข์แบบคนดี เพราะว่าทำไมเค้าทำไม่ดีกับเรา ทำไมเค้าไม่ชมเรา ทำไมเค้าต่อว่าเรา ทำไมเค้าไม่เห็นความดีของเรา ทำไมเค้าใส่ร้ายเรา อันนี้น่ะทุกข์ของคนดี ที่จริงมีมากกว่านั้นนะ เช่น

เห็นใครดีกว่าก็ทุกข์อิจฉาเค้า
หรือว่าทำอะไรที่ผิดพลาดก็โบยตีตัวเอง
ทำไมเราไปด่าว่าเค้าอย่างนั้น
ทำไมเราไปกลั่นแกล้งเค้าอย่างงั้น
ทำไมเราอิจฉา ทำไมเราโลภอย่างงั้น
อันนี้ก็ทุกข์ของคนดี ติดดี

เพราะฉะนั้น จริงๆ แล้วเนี่ยไม่ต้องเป็นคนดีหรอกนะ
แค่ทำความดีก็พอแล้ว

ข้อธรรม คำสอน พระไพศาล วิสาโล