.
"เป็นคนจรจัดอาศัยบ้านคนอื่น"

" .. คนส่วนมากแย่จริงๆ "ไม่ยอมที่จะข่มจิตเพ่งจิตให้เข้าถึงความสงบ มีแต่ยอมตกเป็นทาสของตัณหา" ปล่อยจิตให้ฟุ้งไปภายนอกอยู่อย่างนั้นและจะไม่ให้มันเกิดอีกทําอย่างไร แล้วผู้ที่ยึดอารมณ์แต่ภายนอกจนตลอดถึงวันตาย อย่างนี้ตายก็เอาไปไหนไม่ได้ แล้วจิตก็วกเวียนอยู่กับสิ่งที่ตนรักตนชอบใจ "เมื่อบุคคลไปมีจิตเลื่อนลอยฟุ้งซ่านอย่างนั้น ก็ไม่ได้ทําบุญ" เมื่อไม่ได้ทําบุญแล้วจิตใจก็เร่ร่อนพเนจรเหมือนคนไม่มีหลักไม่มีแหล่ง

"ไม่มีบ้านอยู่เป็นของตัวเป็นคนจรจัดอาศัยบ้านคนนั้น" อาศัยบ้านคนนี้ อาศัยศาลาวัด อาศัยสถานที่สาธารณะเป็นที่หลับที่นอน ไปขอทานเขากินอยู่อย่างนั้น "จิตใจที่ไม่ได้ฝึกฝนให้เข้าถึงความสงบ ไม่ทําบุญกุศล" ไม่ทําความดีให้เป็นประโยชน์ตนและผู้อื่น

หรือทําก็นิดๆ หน่อยๆ อย่างนี้มันก็สู้อํานาจกิเลสไม่ได้เมื่อตายลงอย่างนี้ "กิเลสมันก็จูงไปตามประสงค์แล้วถ้าทําบาปมาก" มันก็ไม่ได้มาล่องลอยอยู่กับโลกมนุษย์นี้แล้ว "บาปกรรมฉุดคร่าไปสู่อบายภูมิ" พิจารณาให้เห็นด้วยตนเอง .. "

"โอวาทธรรม"
(หลวงปู่เหรียญ วรลาโภ)