องค์ที่ ๑ หมายความว่า น้ำที่ดื่มนั้นต้องเป็นน้ำเมา ถ้าคิดจะดื่มเหล้า แต่เข้าใจผิด เห็นแก้ว
  น้ำชาเป็นแก้วเหล้า จึงคว้าเอามาดื่ม อย่างนี้ศีลไม่ขาดหรืออย่างการปรุงสุรา ลงไปในอาหาร
  หรือยาแก้โรคเพื่อชูรส หรือให้ยา มีประสิทธิภาพดี ผู้กินอาหารหรือรับประทานยานั้น ไม่มี
  เจตนาจะดื่มเหล้า อย่างนี้ศีลไม่ขาด ( แต่ให้เป็นเหล้ากระสายยา ไม่ใช่ยากระสายเหล้า )

  องค์ที่ ๒ หมายความว่า ตัวผู้ดื่มนั้น ตั้งใจจะดื่มเหล้าจริงๆ แล้วดื่ม ศีลจึงขาด ถ้าคิดจะดื่มน้ำ
  แต่เข้าใจผิด เห็นแก้วเหล้าเป็นแก้วน้ำชา จึงยกดื่มลงไป ศีลก็ไม่ขาด

  องค์ที่ ๓ ที่ว่าพยายามดื่ม คือดื่มด้วยตนเอง ตัวเองดื่มเอง ที่ว่าพยายามในที่นี้ หมายเอาการ
 ดื่มนั่นเอง คืออ้าปากขึ้น ดูดเอาน้ำเหล้าจากแก้วเข้าปาก แล้วก็กลืนลงคอไป อย่างนี้เรียกว่า
  พยายาม ตามความหมายในที่นี้ คนที่ไปไหนมาไหน แล้วเจอเพื่อน ถูกเขาคะยั้นคะยอให้ดื่ม
  ถ้าจะถือว่าตนไม่ได้พยายาม ไม่ได้ เพราะคำว่าพยายามนั้น ถือเอาตรง อมเข้าปากและกลืนลง
  คอเป็นสำคัญ แต่ถ้าหากเราไม่ได้พยายามเลย ถูกบังคับโดยวิธี อย่างใดอย่างหนึ่ง เช่นถูกฉีด
  เหล้าเข้าไปในตัว ( ถ้าหากจะมี ) ก็ไม่ผิดศีล

  องค์ที่ ๔ กำหนดขีดสมบูรณ์แห่งการกระทำ ที่ว่าศีลขาดๆนั้น ขาดตรงไหน? ตอนยกแก้ว
  ขึ้น หรือตอนอมเหล้าเข้าปาก หรือตอนกลืน หรือตอนเมา หรือตอนไหนกันแน่? ท่านจึง
  กำหนดเอาตอนน้ำเหล้าไหลล่วงลำคอลงไป เป็นจุดสำคัญ หรือจุดสมบูรณ์ของการดื่ม ถ้า
  ตอนแรกคิดจะดื่ม แต่พออมเหล้าเข้าปากแล้ว สำนึกถึงศีลขึ้นมาได้ จึงบ้วนทิ้งเสีย ศีลก็ยัง
  ไม่ขาด

  โปรดทราบด้วยว่า ของเมาที่ห้ามนั้น เฉพาะที่ทำให้ผู้ที่เสพสติฟั่นเฟือน ซึ่งเรียกว่า
  "เป็นที่ตั้งแห่งความประมาท" เท่านั้น