|
พุทธศาสนสุภาษิต
|
คำแปล
|
|
สีลํ โลเก อนุตฺตรํ |
ศีล
เป็นเยี่ยมในโลก |
|
สํวาเสน สีลํ เวทิตพฺพํ |
ศีลพึงรู้ได้เมื่ออยู่ร่วมกัน
|
|
สีลํ ยาว ชรา สีลํ |
ศีลยังประโยชน์ให้สำเร็จตราบเท่าชรา |
|
สีลํ รกฺเขยฺย เมธาวี |
นักปราชญ์พึงรักษาศีล
|
|
สญฺญมโต เวรํ น จียติ |
เมื่อคอยระวังอยู่
เวรย่อมไม่ก่อขึ้น |
|
สาธุ สพฺพตฺถ สํวโร |
ความสำรวมในที่ทั้งปวง
เป็นดี |
|
สีลํ กิเรว กลฺยาณํ |
ท่านว่าศีล
เป็นความดี |
|
โย จ วสฺสสตํ ชีเว ทุสฺสีโล อสมาหิโต เอกาหํ ชีวิตํ เสยฺโย สีลวนฺตสฺส
ฌายิโน |
ผู้ไม่มีศีล
ไม่มั่นคง ถึงจะเป็นอยู่ตั้งร้อยปี , ส่วนผู้มีศีล เพ่งพินิจ มีชีวิตอยู่วันเดียวประเสริฐกว่า
|
|
น เวทา สมฺปรายาย น ชาติ นปิ พนฺธวา สกญฺจ สีลสํสุทฺธํ สมฺปรายสุขาวหํ
|
เวทมนต์
ชาติกำเนิด พวกพ้อง นำสุขมาให้ในสัมปรายภพไม่ได้ ส่วนศีลของตนที่บริสุทธิ์ดีแล้ว
จึงนำสุขมาให้ในสัมปรายภพได้ |
|
อุนฺนฬสฺส ปมตฺตสฺส พาหิราสสฺส ภิกฺขุโน สีลํ สมาธิ ปญฺญา จ ปาริปูรึ
น คจฺฉติ |
เมื่อภิกษุมีมานะ
ประมาทแล้ว มีความหวังในภายนอก ศีล สมาธิ และ ปัญญา ย่อมไม่ถึงความบริบูรณ์
|
พุทธศาสนสุภาษิต หมวดที่ 20 "หมวดศีล"
