พุทธศาสนสุภาษิต |
คำแปล |
| ขโณ โว มา อุปจฺจคา |
อย่าปล่อยกาลเวลาให้ล่วงไปโดยเปล่าประโยชน์ |
| หิยฺโยติ หิยฺยติ โปโส ปเรติ ปริหายติ |
คนที่ผลัดวันว่าพรุ่งนี้
ย่อมเสื่อม ยิ่งผลัดว่ามะรืนนี้ ก็ยิ่งเสื่อม |
| กาลคตญฺจ น หาเปติ อตฺถํ |
คนขยัน
พึงไม่ให้ประโยชน์ที่มาถึงแล้วผ่านไปโดยเปล่า |
| โภคา สนฺนิตยํ ยนฺติ วมฺมิโกวูปจียติ |
ค่อยๆ
เก็บรวบรวมทรัพย์ ดังปลวกก่อจอมปลวก |
| อตีตํ นานฺวาคเมยฺนย นปฺปฏิกงฺเข อนาคตํ |
อย่ารำพึงถึงความหลัง
อย่ามัวหวังถึงอนาคต |
| อโหรตฺตมตนฺทิตํ ตํ เว ภทฺเทกรตฺโตติ |
คนขยันทั้งคืนทั้งวัน
จักไม่ซึมเซา เรียกว่าแต่ละวันมีแต่นำโชค |
อสเมกฺขิตกมฺมนฺตํ ตุริตาภินิปาตินํ
ตานิ กมฺมานิ ตปฺเปนฺติ อุณฺหํ วชฺโฌหิตํ มุเข |
ผู้ที่ทำการงานลวกๆ
โดยมิได้พิจารณาใคร่ครวญให้ดี เอาแต่รีบร้อนพรวดพราดจะให้เสร็จ การงานเหล่านั้น
ก็จะก่อความเดือดร้อนให้ เหมือนตักอาหารที่ยังร้อนใส่ปาก |
อชฺช สุวติ ปุริโส สทตฺทํ นาวพุชฺฌติ
โอวชฺชมาโน กุปฺปติ เสยฺยโส อติมญฺญติ ฯลฯ |
คนที่ไม่รู้จักประโยชน์ตนว่า
อะไรควรทำวันนี้ อะไรควรทำพรุ่งนี้ ใครตักเตือนก็โกรธ เย่อหยิ่ง ถือดีว่า
ฉันเก่ง ฉันดี คนอย่างนี้ เป็นที่ชอบใจของ กาฬกิณี |
โกสชฺชํ ภยโต ทิสฺวา วิริยารมฺภญฺจ เขมโต
อารทฺธวิริยา โหถ เอสา พุทฺธานุสาสนี |
ท่านทั้งหลายจงเห็นความเกียจคร้านว่าเป็นภัย
และเห็นการปรารภความเพียรว่าเป็นความปลอดภัย แล้วปรารภความเพียรเถิด
นี้เป็น พุทธานุศาสนี |
หิยฺโยติ หิยฺยติ โปโส ปเรติ ปริหายติ
อนาคตํ เนตมตฺถีติ ญตฺวา
อุปฺปนฺนจฺฉนฺทํ โก ปนุเทยฺย ธีโร |
มัวรำพึงถึงความหลัง
ก็มีแต่จะหดหาย มัวหวังวันข้างหน้า ก็มีแต่จะละลาย อันใดยังไม่มาถึง
อันนั้นก็ยังไม่มี รู้อย่างนี้แล้ว เมื่อมีฉันทะเกิดขึ้น คนฉลาดที่ไหนจะปล่อยให้หายไปเปล่า |
หน้าแรก
พุทธศาสนสุภาษิต หมวดที่ 6 ความเพียร
