|
พุทธศาสนสุภาษิต
|
คำแปล
|
|
โกธํ ทเมน อุจฺฉินฺเท |
พึงตัดความโกรธด้วยความข่มใจ |
|
โกโธ สตฺถมลํ โลเก |
ความโกรธเป็นดังสนิมศัสตราในโลก
|
|
โกธํ ฆตฺวา สุขํ เสติ |
ฆ่าความโกรธได้
อยู่เป็นสุข |
|
โกธํ ปญฺญาย อุจฺฉินฺเท |
พึงตัดความโกรธด้วยปัญญา
|
|
โกธสมฺมทสมฺมตฺโต อายสกฺยํ นิคจฺฉติ |
ผู้เมามึนด้วยความโกรธ
ย่อมถึงความไร้ยศศักดิ์ |
|
ยํ กุทฺโธ อุปโรเธติ สุกรํ วิย ทุกฺกรํ |
ผู้โกรธจะผลาญสิ่งใด
สิ่งนั้นทำยากก็เหมือนทำง่าย |
|
อนตฺถชนโน โกโธ |
ความโกรธก่อความพินาศ
|
|
ทุกฺขํ สยติ โกธโน |
คนมักโกรธ
ย่อมอยู่เป็นทุกข์ |
|
อปฺโป หุตฺวา พหุ โหติ วฑฺฒเต โส อขนฺติโช |
ความโกรธน้อยแล้วมาก
มันเกิดจากความไม่อดทน จึงทวีขึ้น |
|
ปจฺฉา โส วิคเต โกเธ อคฺคิทฑฺโฒว ตปฺปติ |
ภายหลังเมื่อความโกรธหายแล้ว
เขาย่อมเดือดร้อน เหมือนถูกไฟไหม้ |
พุทธศาสนสุภาษิต หมวดที่ 7 "หมวดความโกรธ"
