สิ่งที่ควรหลีกคือความชั่ว คือ บาปอกุศล
สิ่งที่ควรหลีกก็คือ "ความชั่ว" ที่มีอยู่ที่ "คนชั่ว"
.
ที่ว่าเราหลีกคนชั่วแล้วเราควรจะมองให้ดี
แล้วหลีกความชั่วที่มีอยู่ในคนคนนั้นต่างหาก
ถ้าเขามีเนื้อหนังร่างกายจิตใจบริสุทธิ์
ไม่มีความชั่ว มันก็ไม่เป็นอันตรายอะไร
.
ก็คือเราเกลียดความชั่วของเขา
เราหลีกความชั่วของเขา
.
จึงพูดขึ้นเป็นคำที่จำกัดความว่า
สิ่งที่ควรหลีกนั้นคือความชั่ว
จะเป็นความชั่วของเขาหรือความชั่วของเรา
ล้วนแต่ควรหลีกทั้งนั้น
.
คำว่าหลีกนี้ คือ อย่าให้มันพบกันเข้า
อย่าให้มันเห็นว่ามีอยู่ คือ ไม่มีอยู่ในเรา
ไม่มีอยู่ที่เรา ก็เรียกว่าหลีก
.
ถ้าว่าหลีกคนชั่ว แต่ในตัวเรามีความชั่ว
มันจะหลีกอย่างไรกัน
มันจะหลีกอย่างไรพ้น
มันก็เท่ากับไม่ได้หลีก
.
เห็นคนชั่วเดินมาแต่ไกล
แล้วก็เดินอ้อมไปเสียหลายเส้นหลายสิบเส้น
แต่ในตัวเองมันก็เต็มอยู่ด้วยความชั่ว
แล้วมันจะหลีกคนชั่วอย่างไรได้
.
ดูให้ดีๆ ว่าคนสมัยนี้นั้น
ที่ยกตัวเองว่าดีนั้น ก็ควรจะดูกันในข้อนี้
ดูว่ามันมีอะไรอยู่ในตัว
แล้วก็มายกโทษคนอื่นว่าเป็นคนชั่ว
.
#ถ้าจะหลีกคนชั่วก็ต้องหลีกความชั่วที่มีอยู่ในตัวนั่นแหละก่อน และทำอย่างไรเสียไอ้ความชั่วของใครก็ตามจะไม่มาหาคนนั้นได้ แล้วเราเลยหลีกคนชั่วได้ทั้งโลกเลย
.
เพราะว่าทำความชั่วในตัวของตัวนี้ให้มันหมดสิ้นไป บาปอกุศลอะไรทั้งหลายนี่มันไม่มีก็เรียกว่าไม่มีความชั่ว เพราะหลีกจากความชั่ว กายวาจาใจนี่มันไม่เข้าไปเกี่ยวข้องกับความชั่วเสียเลย นี่คือข้อที่ว่าสิ่งควรหลีกนั้นคือความชั่ว
.
#อย่าไปเพ่งไปเล็งที่คนชั่วให้มันมากนัก จะเป็นคำพูดที่หลอกลวงปฏิบัติตามไม่ได้ สอนกันแต่ว่าหลีกคนชั่ว แล้วทำไมไม่นึกถึงว่าไอ้ความชั่วที่เรามีอยู่ข้างในจะเอาไว้ที่ไหน แล้วจะหลีกคนชั่วได้อย่างไรถ้าว่าในตัวเรามันมีความชั่ว
.
พุทธทาสภิกขุ