พุทธสุภาษิต: น สงฺคโม ปาปชเนน เสยฺโย

1. คำอ่านภาษาบาลี

คำอ่าน: นะ สัง-คะ-โม ปา-ปะ-ชะ-เน-นะ เสย-โย

2. อธิบายความหมายเพิ่มเติม

พุทธสุภาษิตบทนี้สอนใจในเรื่อง "การเลือกคบคน" ซึ่งตรงกับหลักมงคลสูตรข้อแรกคือ อเสวนา จ พาลานํ (การไม่คบคนพาล) โดยสามารถแยกอธิบายตามหลักธรรมและหลักความเป็นจริงได้ดังนี้ครับ:

บาปชน (คนพาล/คนชั่ว): หมายถึง คนที่มักคิดลบ คิดร้าย มีพฤติกรรมทุจริต ชักนำไปในทางเสื่อม เสียหาย หรือผิดศีลธรรม

การสมาคม (การคบหา): ไม่ว่าจะด้วยการคลุกคลี ร่วมผลประโยชน์ หรือแม้กระทั่งการพูดคุยสนิทสนมในชีวิตประจำวัน

ทำไมจึงไม่ดีเลย?

ติดต่อทางพฤติกรรม: มนุษย์เราเป็นสิ่งแวดล้อมของกันและกัน การอยู่ใกล้คนแบบไหน เราจะค่อยๆ ซึมซับทัศนคติและพฤติกรรมของเขามาโดยไม่รู้ตัว เหมือนคนใกล้ปลาเน่าก็พลอยเหม็นคาวไปด้วย

นำความเดือดร้อนมาให้: การคบคนพาลมักนำพาไปสู่ความเสื่อมเสีย ทั้งเสียทรัพย์ เสียชื่อเสียง หรืออาจเดือดร้อนถึงขั้นขึ้นโรงขึ้นศาล แม้เราไม่ได้ทำผิด แต่การอยู่ในวงล้อมของบาปชนก็ทำให้คนภายนอกหวาดระแวงและหมดความเชื่อถือในตัวเราได้

3. สรุป

"อย่าเอาตัวไปใกล้ชิดกับคนพาล"

สุภาษิตนี้เตือนสติว่า การร่วมกลุ่มหรือคบค้าสมาคมกับคนไม่ดี มีแต่จะนำความเสื่อมและภัยพิบัติมาสู่ตนเอง ไม่มีข้อดีหรือประโยชน์ใดๆ เลย หากเลือกได้ ควรเลือกสมาคมกับกัลยาณมิตร (มิตรที่ดี) แต่หากหลีกเลี่ยงไม่ได้ในสังคมการทำงาน ก็ควรเว้นระยะห่าง รักษาความเชี่ยวชาญเฉพาะเรื่อง และไม่ร่วมทำบาปหรือถลำลึกไปกับพฤติกรรมของเขา
๛