เราเคยคิดว่าถ้าเบื่อต้องออกไปเที่ยว แต่เราเคยคิดบ้างหรือเปล่าว่าการเบื่อ ทางออกจากความเบื่อมันไม่ต้องออกไปเที่ยว มันแค่การมาปรับจิตปรับใจของเรา หรือการที่เราเริ่มจากการมีสติรู้ตัว เพียงแค่เรารักษาใจของเราให้ดี ให้อารมณ์เหล่านี้ที่มันเคยทำให้เรากินไม่ได้นอนไม่หลับ จนบางทีทำให้เราน้อยเนื้อต่ำใจจนอยากจะฆ่าตัวตาย ที่จริงมันแก้ได้ที่ใจของเรา

เบื่อแล้วไม่ต้องแก้ด้วยการไปหาแฟน มันจะได้หายเบื่อ พอเบื่อแล้วไม่จำเป็นต้องแก้ด้วยการออกไปเที่ยวห้างจะได้หายเบื่อ หรือว่าไปโทรศัพท์คุยกับเพื่อน แชททางไลน์ เฟสบุ๊ค มันไม่ต้องทำขนาดนั้นก็ได้ หรือถึงทำมันก็ไม่ได้ช่วยให้หายเบื่อ กลับทำให้เบื่อเร็วขึ้นเบื่อหนักขึ้น คนสมัยนี้เป็นโรคแห่งความเบื่อมาก

ที่จริงถ้าเรารักษาใจของเราให้ดี รักษาใจของเราให้ถูก ความเบื่อก็จะหายไป มันมีความสงบ มีความเย็นเข้ามาแทนที่ รักษาใจของเราให้ดี

คนเราไม่ใช่ทุกข์เพราะอะไร ไม่ใช่ทุกข์เพราะสิ่งนอกตัว แต่ทุกข์เพราะความหลง เราหลง เราลืมตัว เราก็เลยคิดฟุ้งปรุงแต่ง คิดไปถึงอดีตที่เจ็บปวด คิดไปถึงอนาคตที่ยังไม่เกิด แต่สร้างภาพให้มันเลวร้าย จนกระทั่งเกิดความวิตกกังวลจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ

เวลามีความโกรธเกิดขึ้น แทนที่จะหาทางสลัดความโกรธให้ออกไปจากใจ ก็กลับคิดวนเวียนอยู่กับคน หรือการกระทำของคนบางคนที่ทำให้เราโกรธ และเกิดความเคียดแค้น คิดจมอยู่อย่างนั้นแหละ ไม่คิดถึงว่าจะสลัดความโกรธได้อย่างไร จะให้อภัยเขาดีไหม จะแผ่เมตตาให้เขา ก็กลับยึดความโกรธนั้นเอาไว้

ความโกรธมันดีไหม? มันเผาลนจิตใจ แล้วทำไมหวงแหนเอาไว้ นี่เพราะความหลง เวลาเศร้าเพราะอกหักก็ดี เพราะเสียของก็ดี ก็เจ่าจุก กินอะไรก็ไม่ยอมกิน เพื่อนชวนไปเที่ยวก็ไม่ไป เอาแต่เศร้า อันนี้เรียกว่าหลง

ข้อธรรม คำสอน พระไพศาล วิสาโล