|
พุทธศาสนสุภาษิต
|
คำแปล
|
|
ธมฺเมน วิตฺตเมเสยฺย |
บุคคลพึงหาเลี้ยงชีพ
โดยทางชอบธรรม |
|
ปโยชเย ธมฺมิกํ โส วณิชฺชํ |
บุคคลพึงประกอบการค้าที่ชอบธรรม |
|
น นิกตฺยา ธนํ หเร |
บุคคลไม่พึงหาทรัพย์ด้วยการคดโกง
|
|
อลาโภ ธมฺมิโก เสยฺโย ยญฺเจ ลาโภ อธมฺมิโก |
ถึงไม่ได้
แต่ชอบธรรม ยังดีกว่าได้โดยไม่ชอบธรรม |
|
ปฏิรูปการี ธุรวา อุฏฺฐาตา วินฺทเต ธนิ |
ขยัน
เอาธุระ ทำเหมาะจังหวะ ย่อมหาทรัพย์ได้ |
|
โภคา สนุนิจยํ ยนฺติ วมฺมิโกวูปจียติ |
ทรัพย์สินย่อมพอกพูนขึ้นได้
เหมือนดังก่อจอมปลวก |
|
อนากุลา จ กมฺมนฺตา เอตมฺมงฺคลมุตฺตมํ |
การงานไม่คั่งค้างสับสน
เป็นมงคลอย่างสูงสุด |
|
น หิ จินฺตามยา โภคา อิตฺถิยา ปุริสสฺส วา |
โภคะของใคร
ไม่ว่าสตรีหรือบุรุษ ที่จะสำเร็จเพียงด้วยคิดเอา ย่อมไม่มี |
|
สกมฺมุนา โหติ ผลูปปตฺติ |
ความอุบัติแห่งผล
ย่อมมีได้ด้วยการกระทำของตน |
|
ยหึ ชีเว ตหึ คจฺเฉ น นิเกตหโต สิยา |
ชีวิตจะอยู่ได้ที่ไหน
พึงไปที่นั้น ไม่พึงให้ที่อยู่ฆ่าตนเสีย |
พุทธศาสนสุภาษิต หมวดที่ 14 "หมวดการสร้างตัว"
