พุทธศาสนสุภาษิต |
คำแปล |
| ยํ เว เสวติ ตาทิโส |
คบคนเช่นใด
ย่อมเป็นคนเช่นนั้น |
| ภเชถ มิตฺเต กลฺยาเณ |
ควรคบมิตรที่ดี |
| มิตฺตสฺมิมฺปิ น วิสฺสเส |
แม้ในมิตรก็ไม่ควรไว้ใจ |
| โหติ ปานสขา นาม |
เป็นเพื่อน
เพียงเพื่อดื่มเหล้าก็มี |
| นิหียติ ปุริโส นิหีนเสวี *** |
ผู้คบคนเลว
ย่อมพลอยเลวไปด้วย |
| อเปตจิตฺเตน น สมฺภเชยฺย |
เมื่อเขาไม่มีเยื่อใย
ป่วยการอยู่กินด้วย |
| มาสฺสุ พาเลน สงฺคจฺฉิ อมิตฺเตเนว สพฺพทา |
อย่าสมาคมกับคนพาลซึ่งเป็นดังศัตรูทุกเมื่อ |
| ยตฺถ เวรี นิวีสติ น วเส ตตฺถ ปณฺฑิโต |
โจรพาลอยู่ในที่ใด
บัณฑิตไม่ควรอยู่ในที่นั้น |
| เสยฺยํโส เสยฺยโส โหติ โย เสยฺยมุปเสวติ |
คบคนดี
ก็พลอยมีส่วนดีด้วย |
| เสฏฺฐมุปคมญฺจ อุเทติ ขิปฺปํ |
เมื่อคบคนที่ดีกว่า
ตัวเองก็ดีขึ้นมาฉับพลัน |
หน้าแรก
พุทธศาสนสุภาษิต หมวดที่ 13 การคบหา
