อะไรๆ ที่เราเห็นอยู่ทุกวันเวลานั้น เป็นครูเรา...เป็นบทเรียนสอนเราทั้งนั้น
 ลูกโป่ง   24 ธ.ค. 2554

อะไรๆ ก็ตามถ้าเราเข้าไปเป็นเจ้าของแล้วมันเป็นทุกข์
แต่ถ้าเราไม่เป็นเจ้าของแล้วก็ไม่เป็นทุกข์
นึกอย่างนี้ ทีนี้จะมีโดยไม่ได้เป็นเจ้าของจะได้หรือไม่มันก็ได้
ทำใจเอา สร้างความคิดขึ้นในใจว่า เราใช้สิ่งนี้ อย่าไปเป็นเจ้าของ
แต่ว่าเราใช้มันตามหน้าที่ เพราะเราได้มาตามหน้าที่
หน้าที่เป็นผู้รักษา และหน้าที่เป็นผู้จ่ายออกไป
บางทีมันก็ทิ้งหน้าที่จากเราไปเหมือนกัน
มันไม่ได้อยู่กับเราหรอก มันมีอย่างนี้เป็นธรรมดา

ลองคุยกับเพื่อนฝูงมิตรสหายดูเถอะ
ว่าตั้งแต่เกิดมานี้ต้องสูญเสียข้าวของอะไรบ้าง
สูญเสียคนที่เรารักเราพอใจอะไรบ้าง เยอะแยะ
ยิ่งคุยกับครอบครัวที่สามีเป็นทหาร
ไปราชการชายแดนอะไรต่ออะไรแล้ว
เขาจะต้องสูญเสียไปอย่างมากมาย

เรามาคิดในแง่อื่นว่าต้องจากกันนี่มันเรื่องธรรมดา
ไม่มีอะไรที่จะไม่จากเราไป ตั้งแต่เราเกิดมา อายุป่านนี้
เสื้อกางเกงกี่ชุดแล้ว ที่มันเก่าไปผุไป
อะไรๆ ที่เราเปลี่ยนกี่อย่างแล้ว
บ้านบางทีก็เปลี่ยนแล้ว มันเรื่องธรรมดา
อะไรๆ นี้มันเป็นสมมติของโลก เราเข้า ไปมีส่วนเอามาใช้
ใช้ไปตามหน้าที่ แต่อย่าไปยึดถือ ให้มันมากเกินไป
จนเป็นเหตุให้เกิดความทุกข์ความ เดือดร้อน

แม้คนอยู่กันในครอบครัวก็เหมือนกัน เป็นสามี ภรรยา
เป็นลูก เป็นญาติ ขอให้เป็นกันโดยสมมติ
แล้วก็ทำหน้าที่ไปอย่างผู้ที่เป็นในหน้าที่นั้น ให้เรียบร้อยให้บริบูรณ์
แต่อย่าไปทำให้ต้องเกิดทุกข์เดือดร้อน เมื่อสิ่งใดเปลี่ยนแปลงไป
เราก็ต้องนึกถึงกฎว่า ‘สัพเพ สังขารา อนิจจา’
สิ่งทั้งหลายทั้งปวงไม่เที่ยง เป็นทุกข์ เป็นอนัตตา
เอามาเป็นเครื่องเตือนใจไว้ พิจารณาไว้อย่างนี้เราก็ปลอดภัย
จิตใจสบาย ไม่วุ่นวาย ไม่เดือดร้อนด้วยปัญหาอะไรมากเกินไป
อย่างนี้พิจารณาเป็นเครื่องเตือนใจ

อะไรๆ ที่เราเห็นอยู่ทุกวันเวลานั้น เป็นครูเรา เป็นบทเรียนสอนเราทั้งนั้น
ต้นไม้ดอกไม้ที่เราปลูกไว้ดูเล่น มันก็เป็นครูสอนเรา
เช่นเราเห็นดอกกุหลาบออกดอกมามันก็บาน แล้วมันก็เหี่ยวร่วงไป
มันก็บอกว่าฉันเป็นอนิจจัง ฉันก็ไม่เที่ยงเหมือนกัน
อะไรๆ ก็เป็นอย่างนั้น
พระองค์หนึ่งเขาให้กวาดขยะอย่างเดียว
กวาดไปๆ เขาถามว่ากวาดได้อะไรบ้าง บอกว่า ได้แล้ว
ถามว่าได้อะไร ได้ความรู้สึกว่า ร่างกายเราเหมือนกับใบไม้เหี่ยว
ก็ยังดีเรียกว่า ไม่กวาดเปล่า ยังได้ปัญญา
ได้ความรู้สึกว่าร่างกายเรา เหมือนกับใบไม้เหี่ยว
วันหนึ่งมันก็จะเหี่ยวแห้งแล้วก็ร่วงโรยลงไปเหมือนกับใบไม้
นี่เขาเรียกว่า ได้ปัญญาจากธรรมชาติ ที่เราได้ประสบพบเห็น
อะไรๆ มันก็เป็นเครื่องสอนใจทั้งนั้น...

:: หลวงพ่อปัญญานันทภิกขุ



DT0329

ลูกโป่ง

24 ธ.ค. 2554
 เปิดอ่านหน้านี้  3656 

  ความคิดเห็น


RELATED STORIES


จีรัง กรุ๊ป


 ธรรมะไทย