ความโกรธเป็นเหตุให้สลัดความดี

ผู้ที่ถูกความโกรธครอบงำแล้วย่อม #ละกุศล เสีย พอถูกความโกรธครอบงำจิตแล้ว คนเราจะไม่คำนึงถึงความดี เพราะมันต้องการจะทำไปตามความโกรธ ทั้งที่รู้ว่านี้ดีก็ปัดทิ้งไป มันจะเอาตามที่มันโกรธ
.
ถ้าเรามีใจคอปกติเราก็ยึดอยู่ในความดีและกลัวความชั่ว แต่พอโกรธขึ้นมามันพร้อมจะสลัดความดี สลัดสิ่งที่เป็นกุศล นี่ก็น่าอันตรายมาก มันก็คือยอม ยอมเลว ยอมตาย ยอมวินาศฉิบหาย เพราะเห็นแก่ความโกรธ ไม่ยึดหลักที่ถูกต้อง ไม่ให้อภัย ไม่หยุดหรือไม่ยอมอะไรเลย
.
นี่ก็เป็นอันตรายหนึ่งของความโกรธ จนกระทั่งท่านแสดงไว้ว่า คนโกรธย่อมฆ่ามารดาของตนเองได้ เอามารดาเป็นเครื่องเปรียบ เพราะว่าเด็ก ๆ เกิดมานี้ไม่มีอะไรที่จะใกล้ชิดหรือทำความอบอุ่นให้แก่ตนเท่ากับมารดาในโลกนี้ ถ้าโกรธขึ้นมามันยังฆ่ามารดาได้
.
คนโกรธไม่เห็นอรรถ ไม่เห็นธรรม คือ ไม่เห็นเหตุและผล
.
ธรรมะหมายถึงเหตุ
อรรถะหมายถึงผล
.
ถ้าโกรธแล้วจะไม่มองเห็นเหตุผล ไม่มีการใช้เหตุผล จึงไม่รู้ทั้งอรรถะและไม่รู้ทั้งธรรมะ
.
ก็สังเกตเอาเองว่าเมื่อ เมื่อเรามันโกรธแล้วใจมันเป็นอย่างไร มันใช้เหตุผลไม่ได้ มันไม่มีช่องที่จะให้เห็นแจ่มแจ้งในเหตุผล หรือความหมาย หรือความลึกซึ้งของเรื่องนั้นๆ
.
พุทธทาสภิกขุ