ในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๕๑๙ อาตมาเป็นวัยรุ่น ท่องเที่ยวไปตามลำพังในอินเดียตอนใต้ จำได้ว่านั่งรถเมล์เบียดเสียดฝุ่นคลุ้งมาทั้งวันจนลงจากรถบริเวณชานเมืองใหญ่ ตอนนั้นเริ่มมืดแล้ว อาตมาต้องตระเวนหาที่พักราคาถูกในคืนนั้น

ขณะเดินเลี้ยวตรงหัวถนนก็ได้ยินเสียงร้องเรียก หันไปเห็นผู้หญิงนั่งอยู่ริมถนน กำลังตักแกงถั่วจากหม้อเก่า ๆ ใบหนึ่งแจกลูกหลายคน เธอคะยั้นคะยอให้อาตมานั่งกินจาปาตีจิ้มแกงถั่วไปพร้อมกับลูก ๆ ตอนนั้นอาตมาหิวโซจนอาหารพื้น ๆ ก็อร่อยเหลือเกิน เงยหน้าเห็นผู้หญิงคนนั้นมองอาตมานั่งกินอย่างเอร็ดอร่อย สีหน้าบอกความเอ็นดูและสุขใจเหมือนได้ทำอาหารให้ลูกชายคนโตกิน ไม่ใช่ให้คนแปลกหน้า

เวลาผ่านไปกว่าสี่สิบปีแล้ว ระหว่างเดินทาง อาตมาคงได้เจอความใจร้ายของคนมาหลายครั้ง แต่กลับนึกเรื่องเหล่านั้นไม่ออกเลย ความเอื้ออารีของผู้คน อย่างผู้หญิงยากจนที่ใช้ชีวิตขัดสนอยู่ริมถนนกับลูก ๆ นี้ต่างหากที่ไม่เคยเลือนจากใจอาตมาเลย

อย่าพึงมองข้ามการแสดงน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ เลย เพราะเมตตากรุณานั้นมีพลังส่งผลต่อจิตใจ และเป็นความงดงามที่จะคงอยู่ไปนานแสนนาน

ธรรมะคำสอน โดย พระอาจารย์ชยสาโร
แปลถอดความ โดย ปิยสีโลภิกขุ