เรื่องที่ไม่ได้ตามที่ต้องการ มันเป็นอย่างนั้นเอง
เรื่องที่ไม่ได้ตามที่ต้องการ
#มันเป็นอย่างนั้นเอง
เรื่องเกิด แก่ เจ็บ ตาย
มันก็ยัง #เป็นอย่างนั้นเอง
ขออย่าได้คิดมากไป
จนเป็นทุกข์เสียเปล่าๆ
คือ มันจะเป็นทุกข์โดยที่ไม่จำเป็นจะต้องทุกข์
ขอให้จำไว้ด้วย มันเป็นทุกข์ โดยที่ไม่จำเป็นจะต้องทุกข์ มันมีมากขึ้น บางทียังไม่ทันจะมีความทุกข์ มันก็ไปเอามาคิด มาทุกข์ มันหวาดระแวง มันกลัวไป โดยไม่มีเหตุผล...
เรื่องความทุกข์นี้มันก็มาจากความยึดมั่นถือมั่น นี่พระพุทธเจ้าท่านได้ตรัสไว้ให้มันจำง่ายๆ ว่ามันเหมือนกับลูกศร ๒ ดอก ที่มันถูกเข้าทีแรกก็ลูกศรเล็กๆ แล้วก็ไม่มียาพิษ เมื่อเราเจ็บป่วย หรือว่าเราเสียหาย หรืออะไรต่ออะไร ที่เรียกกันว่าเป็นทุกข์ มันเป็นของเล็กน้อยเท่านั้น
เจ็บไข้ก็ดี หรือถูกฆ่าถูกตีก็ดี หรือถูกขโมยก็ดี หรือขาดทุนอะไรก็ดี มันเป็นความทุกข์ ธรรมดาน้อยๆ หรือว่าที่จริง ทำให้ไม่ทุกข์ก็ได้
แต่ทีนี้เรา ถูกเข้าแล้ว เราก็ยึดมั่นถือมั่นลงไป ว่า "ตัวกู" มันเสียหาย "ตัวกู" มันขาดทุน มันเสียใจ มันกลัว มันอะไร ซ้ำลงไปอีกทีหนึ่ง มันก็เลยมีความทุกข์มาก ทุกข์ใหญ่หลวง เหมือนกับว่าลูกศรอีกลูกหนึ่งมา เป็นลูกศรใหญ่ เป็นลูกศรอาบยาพิษมาเสียบมาแทง แล้วก็เจ็บปวดมากเหลือประมาณ ส่วนนี้เป็นความโง่ของเรา!
อย่างสมมติว่าเราเจ็บไข้ มันก็ทุกข์เท่านั้นแหละ ทีนี้พอมาคิดว่าเจ็บไข้ของกู กูจะตาย คิดมากไปอย่างนี้ นี่มันมาอีกส่วนหนึ่ง ที่ทำให้เจ็บมาก เป็นทุกข์มากหลายเท่า แล้วไม่ต้องทุกข์ก็ได้ นี่เป็นความโง่ เป็นอวิชชา ของคนที่สร้างขึ้น
ทีนี้ทำอะไรผิดพลาด ขาดทุน ที่จริงมันก็เท่านั้นแหละ แล้วเราก็ไม่ต้องทุกข์ก็ได้ แต่เราทำไม่เป็น เรามันโง่ เราเอามาคิดให้มาเป็นเรื่องใหญ่ ขาดทุนมากกลัวฉิบหาย นอนไม่หลับ เป็นบ้าไปเลย นี่ส่วนนี้เรียกว่า ลูกศรที่มาทีหลังดอกที่ ๒ อาบยาพิษ
ขอให้จำไว้ว่าความทุกข์ทุกเรื่อง เป็นของเล็กน้อย เหมือนกับลูกศรดอกเล็กๆ แล้วก็ไม่ได้ มียาพิษอะไร ถูกแล้ว พอเจ็บเท่านั้นมันก็เลยมีพิษว่าตัวกูว่าของกู ว่าเป็นเรื่องเป็นราวใหญ่โต ถึงกับบ้าหลังไปก็มี ต้องไปรดน้ำมนต์ ต้องไปขอให้ผีสางเทวดาช่วย นี่มันก็มากไป
ลองไม่กลัว ลองเห็น เท่าที่มันเป็นอยู่จริง มันก็แก้ไขได้
ธรรมะนี้เขาต้องการจะให้สลัดออกไปเสียตั้งแต่ทีแรก เช่นว่า เจ็บก็ตอบว่าเจ็บเท่านั้นหนอ ไม่ต้องกูจะตาย หรือว่ากูจะเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ ให้มันมากเรื่องขึ้นมา แล้วถ้าข่มจิตให้ดีดี อาการเจ็บนี้หายไปได้แล้วก็เป็นทุกข์น้อย
ถ้าเจ็บ แล้วก็กลัวมาก เป็นอวิชชาด้วยความโง่ คิดมาก จนกระทั่งเป็นลมไปเลยก็ได้ คนที่มันใจอ่อน เส้นประสาทอ่อน มันถูกอะไรนิดหนึ่ง มันก็เป็นลมหน้าเขียวละ ทั้งที่ในเวลาปกติมันก็ไม่เป็น ไม่มีธรรมะ
นี่ธรรมะมันสอนอย่างนี้ สอนให้เรารู้จัก สลัดออกไป ความรู้สึกที่ทำให้เป็นทุกข์...
ดังนั้นท่านจึงสรุปความว่า ไอ้ความทุกข์ที่แท้จริง มันมาจากความยึดมั่นถือมั่น ถ้าอย่าไปยึดมั่นถือมั่น ก็ไม่มีความทุกข์แน่แน่ เขาเรียกว่าพระอรหันต์ก็หมดไปในความยึดมั่นถือมั่น ฉะนั้นเกิดอะไรขึ้น ก็ไม่ต้องทุกข์ จะเจ็บ จะไข้ จะตาย มันก็ไม่เป็นทุกข์ มันจะไม่มีเรื่องได้ เรื่องเสีย เรื่องอะไรหมด รู้แต่ว่าอะไรควรทำ ก็ทำไปเท่านั้น อะไรไม่ควรทำ ก็ไม่ต้องทำ
พุทธทาสภิกขุ