มี ตัวกู แล้ว ก็อยากจะไม่ให้ยุงมารบกวน เมื่อไม่ได้อย่างนั้น มันก็โกรธยุง เป็นต้น
#รากเหง้าของความโกรธ
โทโสโมโหนี้มันมาจาก
ความอยาก ความต้องการ
ที่ ไม่ได้อย่างใจ
.
เวลาต้องการ
อย่างใดอย่างหนึ่งอยู่
อย่างน้อยก็ต้องการ
ให้คนนั้นทำอย่างนั้น
ให้คนนี้ทำอย่างนี้
.
หรือว่าให้สิ่งนั้น
สิ่งนี้เป็นไปอย่างนั้น
เป็นไปอย่างนี้
พอมันเป็นไปไม่ตรง
ตามที่เราต้องการ
ก็โทโสโมโหขึ้นมา
นี่เรียกว่ามีรากเหง้า
อยู่ที่ความอยากหรือความต้องการ
.
ในที่สุดแต่ว่ายุงมันมาตอมที่หู
โกรธขัดใจ ขึ้นมา
นั้นก็คือ #เรา อยาก
.
เราต้องการจะนอนให้สบาย
จะไม่ให้มีอะไรมารบกวนอยู่ที่หู
.
ก็อยากอย่างนั้น
และเมื่อไม่ได้อย่างนั้นก็โกรธ
ที่ยิ่งโกรธก็เพราะว่า
ไม่ได้ตามที่ต้องการ
.
ก็ไปเข้าใจผิดๆ
ก็โกรธยุง มันทำหนวกหู
แต่ไม่นึกถึงความอยากที่เป็นส่วนลึก
ที่ทำให้เรามาโกรธยุง
.
มี #ตัวกู แล้ว
ก็อยากจะไม่ให้ยุงมารบกวน
เมื่อไม่ได้อย่างนั้น
มันก็โกรธยุง เป็นต้น
.
ที่มา: "ใจความของพุทธศาสนาทั้งหมดอยู่ในตัวกู-ของกู" (อบรมพระภิกษุธรรมปาฏิโมกข์ ปี 2516 )
