ในวาระหนึ่ง พระพุทธองค์ทรงสอนให้เราใส่ใจรักษาศีลเหมือนคนตาบอดข้างเดียวที่คอยดูแลรักษาดวงตาที่เหลืออยู่อีกข้าง ดวงตาช่วยให้เห็นโลกรอบตัวฉันใด การรักษาศีลย่อมช่วยให้เห็นโลกภายในใจฉันนั้น หากดวงตาเสื่อมไป เราย่อมเสี่ยงต่อภยันตรายทางกายนานัปการ การทำตามกิเลส มุ่งเบียดเบียน ลักขโมย ประพฤติผิดในกาม โกหกหลอกลวงและบริโภคสิ่งมึนเมาที่บ่อนทำลายสติและความรู้สึกผิดชอบชั่วดี ล้วนนำไปสู่ภัยอันร้ายแรงต่อจิตใจ

วิธีที่ดีที่สุดที่จะช่วยให้รู้ว่ามีเจตนาอันโง่เขลาและเป็นอันตรายเกิดขึ้นในใจหรือไม่ คือ การรักษาศีลห้า เมื่อสมาทานศีล เราตั้งใจรักษาศีลโดยยกให้ศีลเป็นสิ่งสำคัญลำดับแรก ฉะนั้น เมื่อใดที่มีเจตนาจะพูดหรือทำในสิ่งที่เป็นอกุศลเกิดขึ้นในใจ เราจะระลึกถึงศีลที่เกี่ยวข้องขึ้นมาทันที การระลึกได้นี้คือการมีสติตื่นรู้ คราวนี้ เราย่อมเห็นชัดเจนว่าสิ่งใดควรละและสิ่งใดควรบำเพ็ญ

ธรรมะคำสอน โดย พระอาจารย์ชยสาโร
แปลถอดความ โดย ปิยสีโลภิกขุ