พุทธศาสนสุภาษิต |
คำแปล |
| อตฺตานํ ทมยนฺติ สุพฺพตา |
ผู้ประพฤติดี
ย่อมฝึกตนอยู่เป็นนิจ |
| อตฺตา หเว ชิตํ เสยฺโย |
ชนะตนนั่นแหละ
เป็นดี |
| ลพฺภา ปิยา โอจิตฺเตน ปจฺฉา |
ตระเตรียมตนให้ดีเสียก่อนแล้ว
ต่อไปจะได้สิ่งอันเป็นที่รัก |
| ยทตฺตครหิ ตทกุพฺพมาโน |
ติตนเองเพราะเหตุใด
ไม่ควรทำเหตุนั้น |
| สุทฺธิ อสุทฺธิ ปจฺจตฺตํ |
ความบริสุทธิ์และไม่บริสุทธิ์
เป็นของเฉพาะตัว |
| สทตฺถปสุโต สิยา |
พึงขวนขวายในเป้าหมายของตน |
| นาญฺญํ นิสฺสาย ชีเวยฺย |
ไม่พึงอาศัยผู้อื่นยังชีพ |
| กลฺยาณํ วต โภ สกฺขิ อตฺตานํ อติมญฺญสิ |
ท่านเอ๋ย
! ท่านก็สามารถทำดีได้ ไยจึงมาดูหมิ่นตัวเองเสีย |
| สนาถา วิหรถ มา อนาถา |
จงอยู่อย่างมีหลักยึดเหนี่ยวใจ
อย่าเป็นคนไร้ที่พึ่ง |
ปเรสํ หิ โส วชฺชานิ โอปุนาติ ยถาภุสํ
อตฺตโน ปน ฉาเทติ กลึว กิตวา สโฐ |
โทษคนอื่นเที่ยวกระจาย
เหมือนโปรยแกลบ แต่โทษตนปิดไว้ เหมือนพรานนกเจ้าเล่ห์แฝงตัวบังกิ่งไม้ |
หน้าแรก
พุทธศาสนสุภาษิต หมวดที่ 11 ตน-การฝึกตน
