ฉันทะมา ภาวนาจึงมี ตัณหามา ตัวกูจึงมี

ทีนี้ต่อไป ตัณหานั้นวนเวียนอยู่กับสิ่งที่ชอบ-ไม่ชอบ มุ่งจะได้รับการสนองความรู้สึกที่มีความสุข จากการที่อายตนะกระทบกับสิ่งที่เข้ามากระทบสัมผัสแล้วเกิดความรู้สึกเป็นเวทนา ก็จบเท่านั้น เกิดการกระทบแล้ว ได้ความรู้สึกคือเวทนา แล้วก็ไม่ได้อะไรเป็นสาระขึ้นมา ไม่ได้อะไรเข้ามาในเนื้อตัวของชีวิตเลย เพียงเป็นความรู้สึกเกิดขึ้นจากการกระทบ แล้วก็ผ่านไปๆ

แต่ถ้าเป็นฉันทะ ใฝ่รู้-ใฝ่ดี อยากทำให้มันดี ก็จะได้อะไรบางอย่างที่เป็นสาระเข้ามาในชีวิต ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลง เช่นได้ความรู้ ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นในเนื้อตัวของชีวิต เราได้ความรู้ ก็ได้การเปลี่ยนแปลง ได้จิตใจที่เปลี่ยนแปลง มีการพัฒนาขึ้น ลักษณะนี้ภาษาพระเรียกว่าเป็น "ภาวนา"

หนังสือ ตามพระใหม่ ไปเรียนธรรม (๗ ภาค ๖๐ ตอน)
โดย สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป. อ. ปยุตฺโต)
พิมพ์ครั้งที่ ๑ พุทธศักราช ๒๕๖๖ หน้า ๓๖๐

สามารถอ่านหนังสือเพิ่มเติมได้ที่:
https://www.papayutto.org/th/book_detail/765

หรือสามารถเลือกอ่านเล่มอื่นได้ที่:
https://www.papayutto.org/th/dhamma_books