ความรู้สึกชอบไม่ชอบเป็นเรื่องใหญ่โตสำหรับเด็ก พอชอบอะไรก็เหมาไปว่าสิ่งนั้นถูกต้องและดีแก่ตน ครั้นไม่ชอบอะไร สิ่งนั้นย่อมผิดและไม่ดี สำหรับคนที่ยังเยาว์ต่อโลก ทัศนคติแบบนี้ก็พอฟังเข้าใจได้ ทว่าน่าเสียดายที่คนจำนวนมากเมื่อโตขึ้นก็ยังมีทัศนคติไม่ต่างจากเดิม จริงอยู่ว่าเวลาไม่ได้อะไรดั่งใจ อาจจะไม่ได้ร้องไห้ตีอกชกหัวอย่างเด็กๆ แต่ก็ทุกข์ใจอยู่นั่นเอง

หลายคนยังคงมองว่าชีวิตที่ดีคือการได้ในสิ่งที่ชอบและพ้นจากสิ่งที่ไม่ชอบ ครั้นชีวิตไม่เป็นไปตามเป้าหมายนี้สุดท้ายก็มักจะหดหู่ซึมเศร้า ยิ่งคนทุกวันนี้มุ่งเน้นความเป็นปัจเจกชนและไม่ค่อยเห็นแก่ส่วนรวม ความบีบบังคับของชีวิตและความไม่พอใจยิ่งทบเท่าทวี

ความชอบไม่ชอบเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ แต่การให้ความสำคัญกับความชอบไม่ชอบเป็นอีกเรื่อง การพิจารณาอารมณ์ชอบไม่ชอบเป็นของชั่วคราว เกิดขึ้นตามเหตุปัจจัยเป็นส่วนสำคัญยิ่งในการภาวนา หลวงพ่อชาเคยสอนลูกศิษย์พระว่า “ถึงจะบวชมากี่พรรษาก็ตาม ถ้ายังทำอะไรตามใจ ก็ยังไม่ได้เริ่มปฏิบัติ”

ธรรมะคำสอน โดย พระอาจารย์ชยสาโร
แปลถอดความ โดย ปิยสีโลภิกขุ