ถ้าว่า #ความรักผู้อื่น มากพอแล้ว การให้นี้มันก็เป็นของง่ายและมีได้โดยไม่รู้สึกตัว
.
ถ้าเธอมีจิตใจแจ่มใสไม่มืดมนเกินไป
ก็จะรู้ความจริงในข้อที่ว่า
#จิตที่ให้สบายกว่าจิตที่จะเอา
.
จิตที่จะเอา ที่คิดจะเอา ที่คิดจะได้นั้น
มันดิ้นรน มันระรัว มันกระวนกระวาย
ด้วยความอยากจะได้
.
จิตที่คิดจะให้นั้นมันอยากจะปล่อยออกไป
.
เธอลองสังเกตดู อะไรที่คิดจะให้ออกไปนั้น
มันจะทำให้ว่าง ให้หยุด ให้สงบ
.
แม้แต่เรื่องยุ่งๆ เรื่องรบกวนจิตใจ
เรื่องที่มันมีอะไรผูกพันกันอยู่
พอเราปลงเสียว่าช่างหัวมัน
ให้มันเลย จะสบายที่สุด จำไปด้วย
.
จิตที่คิดจะให้นั้นสบายกว่าจิตที่คิดจะเอา
นี่เขาเรียกว่าให้ทาน
เราจะต้องมีจิตชนิดนี้จนตลอดชีวิต
ถ้าคนมันดี มันจะรู้สึกว่า
ให้เพื่อนกินแล้วเราก็อิ่มโดยไม่ต้องกิน
.
นี่มันเป็นลักษณะของผู้ที่มีจิตใจสูง
เราไม่ต้องกินให้เพื่อนกิน
แต่เรากลับอิ่ม มันมาอิ่มอยู่ที่เรา
.
เธออาจจะไม่เชื่อ
บางคนอาจจะไม่เชื่อไอ้ที่ฉันกำลังพูด
แต่นานไปวันหน้า
เธออาจจะไปกระทำ
ไปถูกเข้าด้วยตนเองแล้ว
ก็อาจจะเชื่อว่า
ที่เราให้เพื่อนกินนั่นเรากลับอิ่ม
กว่าเพื่อนที่กิน
อิ่มนานกว่า อิ่มยืดยาวทีเดียว
.
นี่ถือเป็นหลักกันไว้บ้าง
.
ให้เพื่อนกินแล้วก็เราก็อิ่ม
นี่คือน้ำใจที่ประเสริฐที่สุด
สำหรับมนุษย์ผู้อยู่ร่วมโลกกัน
.
พุทธทาสภิกขุ
ที่มา อบรมสามเณร อบรมสามเณร ครั้ง 2 สังคหวัตถุ
https://www.pagoda.or.th/buddhadasa/1-23.html

#ธรรมะ #สงบเย็น #สวนโมกข์กรุงเทพ