ผู้ที่จะเจริญในการพัฒนาจิตใจของตน ต้องหวังดีต่อตนเอง เมื่อไรเราทำอะไรที่ไม่เหมาะสม ต้องให้อภัยตัวเอง เราไม่ใช่พระอรหันต์ ความผิดพลาด การหลงอารมณ์ จึงเป็นเรื่องธรรมดา ไม่ต้องรังเกียจตัวเองให้มาก ไม่ต้องด่า ไม่ต้องว่า เพราะจริงๆ แล้ว เจตนาเราดี เราไม่ได้ตั้งอกตั้งใจที่จะหลงใหลหรือจะรุกรานใคร สักแต่ว่าเราลืมตัว สติปัญญาขาดไป อวิชชา ตัณหาก็เข้าครอบงำจิต ธรรมดา ฉะนั้น ด้วยความหวังดีต่อตนเอง เราไม่ถือสา เพียงแต่ยอมรับผิด ได้บทเรียนจากความเผลอสติแล้วค่อยๆ แก้ไขด้วยความไม่ประมาท ถ้าเราไม่รักตัวเอง ไม่เคารพตัวเองจริง ก็ยากที่จะให้ความเมตตาต่อคนอื่น ผู้ที่เกลียดหรือรังเกียจตัวเอง แล้วเก็บกดความรู้สึกนั้นไว้ใต้จิตสำนึก มักจะเที่ยวเพ่งโทษคนอื่นอยู่เรื่อย

พระอาจารย์ชยสาโร