เวรกรรมอะไรหรือ นำพาให้ฉันเป็นเมียน้อย

 matupayas   

เคยคิดว่ามีความสุข ขอแค่มีความสุขที่จะได้อยู่กับเขา ก็เพียงพอแล้ว
ไม่เคยคิดจะสนใจเรื่องอื่นใดๆ
แต่ตอนนี้ รู้สึกเสียใจเหลือเกิน
จะเดินกลับไป ก็ย้อนเวลาไม่ได้
จะเดินจากไป ก็ทำใจไม่ได้เสียแล้ว
ฉัน กับเขา ไม่รู้ว่าเคยสร้างเวรกรรมอะไรกันมา
แล้วความสุขที่ฉันว่ามี.....
ตอนนี้ มันก็จางหายไป ทีละน้อย.....
ฉันไม่อยาก แม้แต่จะเสียเค้าไป
เพราะฉันทำใจไม่ได้ หากต้องอยู่ลำพัง โดยไม่มีเขา
ถึงแม้ฉันจะไม่เคยได้รับเกรียติ ไม่เคยได้รับการแนะนำจากเพื่อนๆ
หรือญาติของเค้า
แต่ฉันก็เจียมตัว อยู่อย่างเพียงแมลง
ขอเพียงพื้นที่เล็กๆให้ฉันก็พอ
เพราะฉันไม่เคยเรียกร้อง ใดๆ....
ขอเพียงเธอให้ฉันคนนี้ได้รักเธอ อย่างนี้....
แต่กาลเวลาผ่านมา....
ฉันรู้สึกได้ ว่าเธอเปลี่ยนไป...
ฉันรู้ว่าใครๆ ก็ต้องรักครอบครัวของตัวเองกันทั้งนั้น...
ฉันเข้าใจเธอดี
เพียงแต่ตอนนี้.....
ฉันไม่มีแรง แม้แต่จะเดินออกมา....ก็เท่านั้นเอง.....




จิตใจเราเศร้าหมองอยู่ รู้ตัวไหมคับ
พยามสังเกตุรู้ว่าจิตเรากำลังมีอารมณ์เกิดขึ้น
พยามสังเกตุรู้ว่าจิตเรากำลังมีอารมณนั้นอยู่
พยามสังเกตุรู้ว่าจิตเรากำลังมีอารมณ์ดับไป

พยามสังเกตุรู้ว่าจิตเรากำลังมีอารมณ์เกิดขึ้น(อีกแล้ว)
พยามสังเกตุรู้ว่าจิตเรากำลังมีอารมณนั้นอยู่(อีกแล้ว)
พยามสังเกตุรู้ว่าจิตเรากำลังมีอารมณ์ดับไป(อีกแล้ว)

หมั่นทำไปอย่างนี้ รับประกันว่าจะพบคำตอบว่าอะไรคือเหตุแห่งทุกข์
อย่าว่าแต่สงสัยเรื่องที่ว่ากรรมอะไรให้เป็นเมียน้อยเลย
มันตอบทุกคำถามว่าทุกข์มาจากไหน


แต่ถ้าอยากจะคิดจริงๆ ก็ขอให้คิดในขอบเขตชาตินี้พอ
ทบทวนเอาว่าทำไมมาถึงจุดนี้ได้

ส่วนเรื่องที่สงสัยว่าเป้นกรรมอะไรของชาติที่แล้วนั้น
พระพุทธเจ้าบอกว่าอย่าคิด คิดมากจะบ้า (อจินไตยสุตร)

คนที่จะรู้ได้จริงๆมีคนเดียวเท่านั้นคือพระพุทธเจ้าสามารถระลึกชาติได้ไม่จำกัดจำนวน
ถ้าไปถามผู้ที่มีความสามารถระลึกชาติได้จริง เขาก้ระลึกชาติได้ในจำนวนจำกัด

เช่นถ้าเขาระลึกชาติได้ 3 ชาติ เขาก็บอกเราได้แค่นั้น ดีไม่มีโดนหลอก
แล้วถ้ากรรมที่ทำให้มาเป้นเมียน้อยนี้มันอยู่ในชาติที่ 300
ก็เป็นอันว่าจบข่าว พระพุทธเจ้าก็ไม่อยู่ให้ถาม
สรุปว่าป่วยการจะคิดว่าชาติก่อนๆทำอะไรไว้

ถ้าอยากคิด คิดเอาแค่ชาตินี้พอ
ซึ่งผมเชื่อว่า แค่นี้ก็คิดจนปวดหัวแทบบ้า แถมคิดได้ไม่ครบถ้วนด้วย
ว่าเราไปทำอะไรบ้างถึงได้เจอกัน
แล้วพัฒนาสถานการณ์มาจนถึงวันนี้

คนเราทุกข์เพราะคิดครับ ชอบคิดเลยทุกข์
ต้องหัดมีสติให้รู้ทันว่าจิตมันคิดอีกแล้ว จิตมันชอบทำกิจกรรมแบบเดิมอีกแล้ว
ก้จะพบเองว่า แท้จริงเหตุของทุกข์คือการที่จิตมันชอบทำอย่างนี้อย่างนั้นนั่นเอง




เวรกรรมอะไรหรือ นำพาให้ฉันเป็นเมียน้อย
เวรที่เคยทำไว้เหมือนหรือคล้ายๆกับที่กำลังทำอยู่นี่แหละ ยิ่งพอใจกับการเป็นเมียน้อยก็ยิ่ง สร้างทางไปสู่ ตำแหน่งนี้อีกนับภพนับชาติไม่ถ้วน เพราะตัณหาที่เกิดนี้จะเป็นตัวลากจูงไปเกิดเพื่อให้ได้สภาพที่ตน ต้องการ

เคยคิดว่ามีความสุข ขอแค่มีความสุขที่จะได้อยู่กับเขา ก็เพียงพอแล้ว
ไม่เคยคิดจะสนใจเรื่องอื่นใด

นี่เรียกว่าอวิชชาล้วนๆ หรือพูดให้เข้าใจง่ายๆคือความโง่หลง เพราะเหตุใด? เพราะขาดปัญญาไตร่ตรองว่าสิ่งนี้เป็นโทษแก่ตนและผู้อิ่ืนหรือไม่ เมื่อคิดแต่จะเอาอย่างเดียว ตาก็มืดบอดมองเห็นได้แค่ความสุขของตนเอง มองไม่เห็นความเดือดร้อนของผู้อื่น แม้เรื่องความถูกต้องทางศีลธรรมซึ่งเป็นพ้ืนฐานรองรับความเป็นมนุษย์ก็คิดไม่ออก เมื่อสำนึกของคนไม่มี
จะต่างจากสัตว์ตรงใหน?


แล้วความสุขที่ฉันว่ามี.....ตอนนี้ มันก็จางหายไป ทีละน้อย.....
ฉันไม่อยาก แม้แต่จะเสียเค้าไป


นี่คือความเขลาที่สั่งสมมานานจนเคยชิน เพราะความยึดมั่นในสิ่งทั้งหลายว่าจะต้องเที่ยงแท้ แน่นอนคงทนถาวรมั่นคงเสมอ ไม่เคยได้มีบุญได้เรียนรู้คำสอนของพระพุทธเจ้าว่า สิ่งทั้งปวงไม่เที่ยง เป็นทุกข์ ไม่ใช่ตัวตนหรืออะไรของใคร

เพราะฉันทำใจไม่ได้ หากต้องอยู่ลำพัง โดยไม่มีเขา
ขาดสติจึงไม่มีปัญญาแม้แต่จะรู้ว่า เวลาเกิดมาก็มาคนเดียว ไม่ไดพ่วงเอาใครมาด้วย
อยู่มาได้คนเดียว จนได้ตำแหน่งเมียน้อย เกิดสัญญาวิปลาสขึ้นใหม่ว่าจะอยู่ต่อไปไม่ได ้ถ้าขาดสามี ของคนอ่ืน!!


ถึงแม้ฉันจะไม่เคยได้รับเกรียติ ไม่เคยได้รับการแนะนำจากเพื่อนๆหรือญาติของเค้า
แต่ฉันก็เจียมตัว อยู่อย่างเพียงแมลงขอเพียงพื้นที่เล็กๆให้ฉันก็พอ

ฟังดูคล้ายๆการถ่อมตน เพื่อเรียกความสงสารจากคนอื่น ทว่าคนอ่านคงได้เพียงสมเพช ในความสิ้นคิดได้ถึงกับยอมลดฐานะตนเป็นเพียงแมลง ซึ่งเป็นแค่เดรัจฉานที่คิดไม่เป็น ปล่อยชีวิตไปตามกระแสกรรมและกามตัณหาอย่างไร้ขอบเขต หากพ่อแม่่รู้ว่า สิ่งที่ท่านต้องลำบาก หาเลี้ยงมาด้วยความยากลำบากเพราะคิดว่าเป็นลูก แต่เขากลับคิดได้เพียงเท่าแมลง ท่านคงหดหู่แบบบอกไม่ถูกเลย น่าสงสารพ่อแม่จริงๆ

ฉันเข้าใจเธอดีเพียงแต่ตอนนี้.....ฉันไม่มีแรง แม้แต่จะเดินออกมา.... ก็เท่านั้นเอง.....
น่าสังเวชนะผมว่า ตอนเข้าไป มีแรง แต่ตอนกลับ ไม่มีแรง คงต้องรอจนถูก -- ปัด--ออกมาเหมือนใครๆที่ปักแมลงวันออกไปด้วยความรังเกียจว่่าเป็นสิ่งสกปรก...

ขออภัยเจ้าของกระทู้หากคำตอบทำให้ไม่ชอบใจ ผมเพียงอยากกระตุ้นเตือนคุณให้รู้ว่า คุณเป็นมนุษย์ที่มีศักยภาพทางความคิดอย่างเต็มเปี่ยม อย่าปล่อยให้ตนเองเป็นทาสของตัณหา ของตัวเองอยู่เลย รีบก้าวออกมาจากจุดอับที่กำลังทำลายคุณอยู่ คุณต้องสงสารตัวเองให้มากกว่านี้ ขอให้ เร่งรักษาศีลให้มั่นคง ชีวิตย่อมเจริญขึ้นแน่นอนครับ


ลองเข้าไปอ่านท่ีนี่ดูครับ

http://larndham.net/index.php?showtopic=33207&st=0


ขอบคุณ ขอบคุณจริงๆที่เตือนสติฉัน
ฉันกำลังพยายามอยู่
ต้องทนเห็นกันอยู่ทุกวัน
ฉันเหนื่อยกับการควบคุมอารมณ์ตัวเองเหลือเกิน....


น้องครับ อย่าปล่อยตัวเองให้ตกต่ำไปเพราะคนอื่นเลยครับ รักตัวเองให้มากๆ มากเท่ากับที่พ่อแม่รักทะนุถนอมเลี้ยง
เรามา แม้ยุงก็ไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม พ่อแม่คงเสียใจมากกว่าถ้ารู้ว่าเรากำลังเป็นทุกข์หนัก เพราะเหตุที่ไปล่วงศีลข้อสาม!
พ่อแม่ไม่เคยนึกคิดเลยว่าลูกจะได้ชื่อว่าเป็นเมียน้อยของใคร ..ท่านจะเศร้าและเสียใจขนาดใหน.ถ้าทราบสิ่งที่เกิดขึ้น กับลูกของตนเองเช่นนี้..

จริงอยู่ คนเราทำผิดพลาดกันได้เพราะขาดสติ และปัญญา แต่เมื่อมีความรู้สึกว่าสิ่งที่ทำอยู่มันผิด ก็พึงพิจารณาแก้ไขให้ถูกต้องเสีย เพราะเราไม่ได้เดือดร้อนแต่เพียงคนเดียวแต่ได้เป็นเหตุให้คนอื่นๆที่เกี่ยวข้อง
พลอยได้รับความทุกข์ปางตายพอๆกันนั่นคือเมียหลวงและลูกๆของเขา รวมไปถึงพ่อแม่พี่น้องทั้งของเขา..และของเราเองด้วย

ถ้าอยากทราบความรู้สึกของเมียหลวงทั้งหลายที่ถูกสามีทรยศ ก็ลองเข้าไปอ่านตามนี้ แล้วขอให้ตั้งใจอย่างแน่วแน่
ที่จะเลิกทำบาปอกุศลในลักษณะนี้อีกเพราะผลของมันมีแต่นำทุกข์มาให้นับชาติไม่ถ้วน ถ้าไม่คิดสงสารตนเอง ใครเล่าจะสงสารเรา?


http://larndham.net/index.php?s=6e2cd1f5fcccae4b9e538f3ce199c254&showtopic=33208

http://larndham.net/index.php?showtopic=32400&st=0
http://larndham.net/index.php?showtopic=31929
http://larndham.net/index.php?showtopic=29327 http://larndham.net/index.php?showtopic=25617&st=0

ขอให้พ้นทุกข์ด้วยปัญญาครับ


ผู้ชายคนนึงเคยเป็นสามีน้อยของผู้หญิงที่ทำงานเล้าจ์ต่อมาเลิกกันเพราะผู้หญิงเห็นเงินสำคัญกว่าเขา ต่อมาเขาได้แต่งงานและมีลูก1คนแล้วภรรยาก้อสวมเขาให้จนเลิกกันภรรยาไปมีสามีใหม่ที่รวยกว่าจากนั้นประมาณ3-4ปีได้พบผู้หญิงคนนึงที่ทำงานใหม่รู้สึกชอบใจแถมเพื่อนร่วมงานผู้ชายยุให้จีบ จีบไปจีบมาถึงรู้ว่าโดนหลอกเพราะผู้หญิงคนนี้เป็นเมียน้อยกับเพื่อนชายคนนั้น ด้วยความโกรธจึงปล้ำผู้หญิงและสุดท้ายผู้หญิงคนนั้นก้อเลือกเขา(เลือกพ่อหม้ายดีกว่าเป็นเมียน้อย)ฝ่ายพ่อผู้หญิงอยากเห็นลูกแต่งงานจึงให้ผู้ชายหมั้นหมายไว้ก่อน หน้าที่การงานของเขาต้องวิ่งระหว่างกรุงเทพ-ภาคใต้ทุกเดือน(เป็นเซล)จนเจอกับผู้หญิงคนนึงจากการแนะนำของเพื่อนที่ภาคใต้เขาเล่าเรื่องราวทุกอย่างให้เธอฟังและถามว่ายอมคบกันไหมเพราะเขาอาจจะไม่แต่งงานกับทางโน้นก็ได้ความแน่นอนคือความไม่แน่นอน ทั้งสองจึงคบกันได้ประมาณ1ปีจากนั้นเขาก้อต้องแต่งกับผู้หญิงที่กรุงเทพ แต่ผู้หญิงทางใต้ก้อไม่ยอมเลิกกัน ซึ่งตอนแรกผู้หญิงที่ใต้บอกเขาว่าจะเลิกกันในวันที่เขาแต่งแต่ตัดใจไม่ได้เสียที่จึงบอกว่าค่อยเลิกกันถ้าเขามีลูก ระหว่างคบกันมีเรื่องทะเลาะกันบ้างและเขาก้อบอกว่าเขาทำหมันหลังจากได้ลูกคนแรก ผู้หญิงที่ใต้ได้โทรไปหาผู้หญิงที่กรุงเทพและสารภาพว่าตอนนี้ได้เป็นเมียน้อยของเธอแล้วก้อโดนผู้หญิงที่กรุงเทพด่าซะเสียหาย มีความรู้ซะเปล่าแย่งสามีชาวบ้านฯลฯ มีการปะทะคารมกันนิดหน่อยไม่หยาบคาย(สมน้ำหน้าอยากโทรหาเขาก่อนทำไม)และบอกให้ผู้หญิงที่ใต้เลิกกับสามีเธอซะ จริงๆแล้วก่อนที่จะแต่งงาน ผู้ชายคนนั้นได้อยู่กินกับผู้หญิงที่ใต้เรียบร้อยแล้วที่อพาตท์เมนท์ทุกเดือน แต่ด้วยกลัวเสียผู้ใหญ่จึงต้องแต่งงานปัจจุบันแต่งงานได้2ปีกับผู้หญิงที่อยู่กรุงเทพแต่อยู่กินกับผู้หญิงอีกคน3ปีกว่าแล้วที่ใต้ ผู้หญิงที่ใต้มาช้าไปแค่ก้าวเดียวและหลังจากโทรหาผู้หญิงที่กรุงเทพครั้งนั้นผู้หญิงที่กรุงเทพก้อโทรกลับและได้คุยกันบางครั้งก็รู้สึกเห็นใจซึ่งกันและกันแต่ถึงอย่างไรก้อไม่ยอมอยู่ดี...สุดท้ายผู้หญิงที่ใต้ก้อเลิกกับผู้ชายคนนั้นแต่ได้ไม่นาน(ไม่ถึงเดือน)ก้อกลับมาคบกันอีกโดยที่อีกฝ่ายไม่รู้แต่คงเสียความไว้วางใจต่อสามีตัวเองไปแล้ว แต่ใช่ว่าผู้หญิงอีกคนจะสบายใจยังแอบคิดอยู่ตลอดเวลาว่าจะมีรักซ้อนเกิดขึ้นอีกไหม อันที่จริงผู้หญิงที่ใต้ไม่อยากทำบาปผิดศีลหรอกถ้าผู้หญิงที่กรุงเทพไม่แสดงความมั่นใจเกินร้อยขนาดนั้นออกมา...ผู้ชายคนนี้มีแม่เป็นเมียหลวงแน่นอนพ่อเขามีเมียน้อย...ชีวิตช่างยุ่งอีรุงตุงนัง ผู้ชายคนนี้มีความรับผิดชอบดีทำให้ผู้หญิงทั้งสองคนนึกเสียดายที่จะต้องเลิกรากับเขา...ฉันเชื่อเรื่องกงกำกงเกวียน...ฉันกลัวกรรมตามสนอง...ฉันพยายามตัดใจจากเขาคิดเสียว่าเมื่อถึงเวลาทุกคนย่อมต้องจากกัน....ฉันคือผู้หญิงที่มาลำดับสุดท้ายของเรื่องนี้แต่ยังไม่ค่อยแน่ใจว่าใครคือเมียน้อยกันแน่....ทุกข์เกิดที่ใจดับที่ใจ...(เรื่องราวนี้เน่ายิ่งกว่าละครแต่มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริง)


 เปิดอ่านหน้านี้  14062 

RELATED STORIES


  แสดงความคิดเห็น


จีรัง กรุ๊ป


 ธรรมะไทย