ทรายในกำมือ​

หญิงสาวคนหนึ่งกำลังจะออกเรือน มารดาจึงพาเธอมาไหว้พระเสี่ยงเซียมซีที่วัด จากนั้นก็พามากราบหลวงตาแก่ๆ รูปหนึ่ง

ผู้เป็นแม่เอ่ยถามหลวงตาว่า “ลูกสาวของโยมกำลังจะออกเรือน แต่งงานไปแล้วเธอจะมีความสุข มีชีวิตรักหวานชื่นราบรื่นดีหรือไม่? เจ้าคะ”

หลวงตายิ้มน้อยๆ แล้วพูดว่า “เห็นทรายนั่นไหม โยมลองกอบทรายขึ้นมาสักกำมือหนึ่ง แล้วกำไว้ในมือดูซิ

แล้วหลวงตาก็หันไปถามหญิงสาวว่า “โยมเห็นทรายในมือแม่ไหม ตอนนี้มันเป็นอย่างไร?”

หญิงสาวตอบว่า “มันพูนๆเต็มฝ่ามือ ดูสมบูรณ์ดีเจ้าค่ะ”

คราวนี้หลวงตาหันไปบอกผู้เป็นแม่ว่า “โยมลองบีบมือกำทรายให้แน่นๆสิ”

ฝ่ายผู้เป็นแม่จึงออกแรงบีบทรายในมือจนแน่น ปรากฏว่าทรายหลุดร่วงออกมาจากร่องมือ ครั้นคลายมือออก ทรายที่เคยอยู่เต็มกำมือ ก็เหลือเพียงนิดเดียวเท่านั้น หญิงสาวมองดูทรายในมือแม่ แล้วพยักหน้าเหมือนเข้าใจ

หลวงตาพูดด้วยน้ำเสียงเมตตาว่า “ใครๆก็อยากมีชีวิตรักที่หวานชื่นสมบูรณ์ หากปรารถนาเช่นนั้น ก็ต้องเรียนรู้ศาสตร์และศิลป์ของระยะห่าง จงเห็นความรักเป็นเหมือนทรายในกำมือ ถ้าอยากเห็นทรายพูนมือสมบูรณ์ดี ก็อย่าไปบีบไปอัดมันแรงๆ ต้องถืออย่างทะนุถนอม รักษาระยะห่างพอดีๆ ไม่กำแน่นเกินไป กระทั่งทรายร่วงหล่นหายไปจากกำมือ”

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า คู่ชีวิตในฝันต้องมีศรัทธา มีศีล จาคะ และมีปัญญาเสมอกัน ที่สำคัญความรักจะยั่งยืนสมหวัง ทั้งคู่ต้องมีความไว้วางใจซึ่งกันและกัน แบบที่ทางพระเรียกว่า “มีปัญญา” ในการบริหารจัดการความรัก คือต้องรู้จักรักษาระยะห่างของกันและกันให้ลงตัว เหมือนดั่งเม็ดทรายในกำมือนั่นเอง



DT018126

alfred

 เปิดอ่านหน้านี้  38 


  แสดงความคิดเห็น


Go to top


จีรัง กรุ๊ป


 ธรรมะไทย