กลอนธรรมะอ่านง่าย ๆ เรื่อง ลีลาวดี ตอนที่ 1
 pradin   23 มิ.ย. 2556

กลอนธรรมะอ่านง่าย ๆ เรื่อง ลีลาวดี
ตอนที่ ๑ เด็กจัณฑาล
• จะกล่าวเอ่ย เรื่องราว ในคราวนี้
เริ่มเรื่องที่ เด็กจัณฑาล เลี้ยงโคฝูง
คอยเลี้ยงวัว ตัวใหญ่ ไว้ลากจูง
กำลังมุ่ง หน้ากลับเรือน เหมือนเช่นเคย
• เนื้อตัวเขา ดำคล้ำ ทำให้รู้
ความเป็นอยู่ ว่ายากจน ข้นแค้นหนอ
เสื้อผ้าขาด เพราะว่าใช้ นานเกินพอ
ตัวมอซอ เพราะความจน คนจัณฑาล
• พ่อของเขา เข้าตัดฟืน อยู่ในป่า
ได้ออกมา นำเข้าเมือง เอาไปขาย
ได้เงินมา ซื้อข้าวปลา พอกันตาย
ไม่สบาย เหมือนพวกผู้ วรรณะพราหมณ์
• เด็กคนนี้ มีชื่อว่า เรวตะ
เกิดวรรณะ ต่ำชั้น จัณฑาลหนอ
ในวันนี้ ที่สุขใจ ได้เฝ้ารอ
ก็ตัวพ่อ บอกเอาไว้ ให้สัญญา
• ว่าวันนี้ จะมี ผ้าห่มใหม่
ให้ได้ใช้ ไว้ห่ม ยามลมหนาว
ยอมทนอยู่ หนาวเหน็บ มาหลายคราว
เดินจ้ำอ้าว กลับบ้าน เบิกบานใจ
• พอกลับถึง พ่อนั้นซึ่ง รอคอยท่า
กลับบอกว่า ไม่ได้มา ดั่งใจหมาย
เรวตะ แม้น้อยใจ ไม่โวยวาย
เพราะนึกได้ พ่อคงมี เงินไม่พอ
• พ่อบอกว่า ในวันนี้ เศรษฐีบอก
ให้พ่อออก ความคิด ให้เสาะหา
อยากจะได้ เด็กรับใช้ เป็นชายมา
ให้อาสา หาเด็กชาย มาให้ที
• พ่อก็บอก มีลูกชาย อยู่นายหนึ่ง
วัยนั้นถึง เติบโตมา สิบห้าฝน
ท่านเศรษฐี ก็ว่า สมใจตน
พรหมเบื้องบน ประทานมา น่ายินดี
• เป็นลูกเจ้า เราจะให้ เงินสองเท่า
เพราะว่าเรา คนเคยคุ้น อุ่นใจหนอ
ลูกของเจ้า ข้าจะเลี้ยง ให้ดีพอ
จงรีบหนอ ไปพามา ให้ข้าที
• พ่อจึงได้ กลับมาถาม เรวตะ
นะเจ้านะ จงไปอยู่ กับท่านเขา
จะได้มี ความรู้ คู่ตัวเรา
ความรู้เอา ไว้เลี้ยงตัว อย่ากลัวเลย
• เงินที่ได้ เจ้าจงเก็บ ออมเอาไว้
เหลือจากใช้ ให้ส่งมา หาพ่อหนา
ได้ทดแทน บุญคุณ ของมารดา
ซื้อข้าวปลา มาประทัง ยังชีวี
• จึงตกลง รับคำ ตามคำพ่อ
ไม่นานก็ มาถึง เรือนเศรษฐี
เห็นท่านยิ้ม เป็นผู้ใหญ่ ที่ใจดี
ยกให้มี ฐานะเท่า กับลูกตัว
• ท่านนั้นชื่อ สุมังคละ นะจำไว้
อาชีพไซร้ เป็นหัวหน้า พ่อค้าขาย
มักตระเวน ไปต่างเมือง กับลูกชาย
เกวียนเรียงราย นับได้ถึง ห้าร้อยเกวียน
• เรวตะ จึงได้มา อยู่เรือนใหญ่
คอยรับใช้ ปัดกวาดถู อู่เรือนเขา
เพราะขยัน ท่านเศรษฐี รักไม่เบา
ไม่เคยเอา เรื่องวรรณะ มาระราน
• ท่านเศรษฐี มีลูก อยู่ถึงสาม
คนหนึ่งนาม กรรณิกา เป็นพี่ใหญ่
คนที่สอง ไชยเสน เป็นผู้ชาย
คนสุดท้าย ลีลาวดี สวยโสภา
• ท่านเศรษฐี สุมังคละ จะไปค้า
นำเกวียนมา ห้าร้อยเล่ม เต็มด้วยของ
ออกค้าขาย กับลูกชาย ลูกคนรอง
ทีละสอง สามเดือน เหมือนทุกที
• พ่อไม่อยู่ ลูกคนโต ก็มาแกล้ง
หน้าเหี่ยวแห้ง เพราะถูกเขา เฝ้าอิจฉา
ถูกทำโทษ จากแม่ของ กรรณิกา
ให้ย้ายมา อยู่กระท่อม ของจัณฑาล
• เวลาที่ เศรษฐีกลับ ให้รับหน้า
ให้บอกว่า อยู่ดี มีสุขสันต์
พอตอนที่ เศรษฐีออก ค้าขายกัน
เรวตะนั้น ถูกเขาแกล้ง ในทันใด
• เป็นเพราะว่า เกิดวรรณะ ที่ต่ำชั้น
ไม่มีวัน มาเกลือกกลั้ว กลัวหมองศรี
คอยดุด่า คอยหาเรื่อง คอยราวี
บีบให้หนี ไปที่อื่น อย่าคืนมา
• ทุกทุกวัน สั่งให้ไป ทำไร่สวน
เอาเสียมพรวน คอยรดน้ำ อย่าหนีหาย
หิวก็หิว ทั้งเหนื่อยแทบ ขาดใจตาย
กินข้าวปลาย น้ำผักดอง พอบรรเทา
• ในวันหนึ่ง กลับมาถึง ซึ่งกระท่อม
ถุงใบย่อม วางอยู่ น่าสงสัย
แกะออกดู เพื่อให้รู้ ว่าอะไร
เห็นข้างใน เป็นอาหาร คาวหวานดี
• มีจดหมาย ฉบับหนึ่ง จึงได้อ่าน
เขียนว่าการ กระทำนี้ อย่าสงสัย
ถูกกลั่นแกล้ง ถูกทารุณ จึงเห็นใจ
จงจำไว้ ยังมีเพื่อน ผู้หวังดี
• เรวตะ ยิ่งสงสัย ใคร่อยากรู้
จึงถามดู นางทาสี ที่พบเห็น
เมื่อวานนี้ ใครส่งข้าว มาตอนเย็น
หรือจะเป็น ตัวเจ้า เฝ้าบอกมา
• นางทาสี บอกว่าข้า ไม่ได้ส่ง
เพราะว่าลง ไปตักน้ำ กลับมาสาย
กว่าจะทำ งานเสร็จ เหนื่อยแทบตาย
เลยไม่ได้ มาส่งข้าว เหมือนอย่างเคย
• จบตอนนี้ อยากจะชี้ มองให้เห็น
วรรณะเป็น การแบ่งแยก ชนชั้นหนอ
เหมือนเอาโซ่ มาล่าม สวมปลอกคอ
จำกัดต่อ ความเสมอภาค ความเท่าเทียม
• เป็นมนุษย์ ทุกคน ไร้ชนชั้น
ต้องตายกัน ทุกคน นั่นแหละหนา
เป็นยาจก เป็นนักรบ เป็นราชา
เกิดขึ้นมา ก็ต้องแก่ และตายลง
• ขอจงอย่า ดูถูก คนอื่นเขา
จงอย่าเอา ยศฐา มาแบ่งสี
ถ้าจะเหนือ กว่าคนอื่น คือความดี
สิ่งสิ่งนี้ เป็นเลิศกว่า วรรณะคน
ติดตามอ่านต่อได้ในฉบับหน้า ว่าเรวตะจะได้รู้หรือไม่ว่าใครนำอาหารและเสื้อผ้าแอบมาให้ และมีคติสอนใจอะไรอีก พบกันฉบับหน้า
เจริญพร




 เปิดอ่านหน้านี้  4823 

  แสดงความคิดเห็น


จีรัง กรุ๊ป


 ธรรมะไทย