กลอนธรรมะอ่านง่าย ๆ เรื่อง โฆสกะเทพบุตร ตอนจบ
 pradin   22 พ.ค. 2556

• จะกล่าวย้อน ถึงตอน เล่าค้างไว้
ความเป็นไป โฆสกะ กรรมมากหลาย
เคยทิ้งลูก ไว้กลาง ทะเลทราย
ปล่อยลูกตาย ตัวเองรอด อย่างปลอดภัย
• เกิดมาใหม่ เป็นหมา บ้านเศรษฐี
ทำความดี เห่านิมนต์ พระมาฉัน
คอยปกป้อง พระปัจเจกพุทธเจ้า อยู่ทุกวัน
ตรอมใจพลัน พระพุทธเจ้า ท่านจากไป
• ได้เกิดเป็น ทารกชาย ในภพใหม่
เขาเอาไป วางทิ้งไว้ ไม่เลี้ยงหนา
พวกแม่เล้า เขาไม่ชอบ เปลืองข้าวปลา
หญิงดีกว่า เลี้ยงเอาไว้ ใช้ขายตัว
• ก็พอดี โหรใหญ่ ในเมืองทัก
วันนี้จัก มีเด็กเกิด เป็นเศรษฐี
ใครได้ลูก วันนี้ แสนโชคดี
เป็นเศรษฐี รวยกว่าใคร ในพารา
• เศรษฐีใหญ่ ในเมือง เก็บมาเลี้ยง
หวังแค่เพียง ใช้ประโยชน์ โหดหนักหนา
กลัวคนอื่น คว้าไปเลี้ยง โตขึ้นมา
จะก้าวหน้า กว่าลูกตน ทนได้ไง
• เก็บมาเลี้ยง ก็เพียงเพื่อ รอเมียสาว
ใกล้ถึงคราว จะคลอดบุตร สุดสุขสันต์
คนละเพศ กับลูกเลี้ยง ให้หมั้นกัน
ความหวังนั้น จะได้รวย เกินกว่าใคร
• เมียเศรษฐี กลับคลอดลูก เป็นลูกชาย
เรื่องกลับกลาย เอาโฆสกะ ไปทิ้งป่า
หวังให้โดน สัตว์ร้าย ที่ผ่านมา
กัดกินฆ่า ไม่เหลือซาก ยากรอดตาย
• แต่เพราะบุญ ยังมี ที่มาหนุน
ประกอบบุญ ตอนที่เกิด ในชาติหมา
มีคนเก็บ ไปเลี้ยง ในพารา
รุ่งขึ้นมา ข่าวถึงหู เศรษฐีทราม
• เศรษฐีใหญ่ ให้คนใช้ ซื้อกลับบ้าน
ดำเนินการ สั่งคนใช้ ในยามค่ำ
เอาไปวาง ที่ทางเกวียน เพียรก่อกรรม
ให้โคนำ ล้อเกวียน เหยียบให้ตาย
• บุญก็ตาม มาด้วย ช่วยให้รอด
วัวอิดออด ไม่ยอมเดิน ไปข้างหน้า
คนขับเกวียน ผิดสังเกต ก็ลงมา
เห็นกับตา ว่าข้างหน้า มีเด็กแดง
• เป็นอย่างนี้ หลายครั้ง เศรษฐีท้อ
ยังไงหนอ เด็กคนนี้ มีวาสนา
ขืนเอาไป ทิ้งอีก ชาวพารา
คงชี้หน้า ด่าเรา เอาประจาน
• เลยตามเลย เลี้ยงเอาไว้ อยู่ใกล้ลูก
แต่ยังผูก พยาบาท อาฆาตหนอ
หากว่าสบ โอกาส ไม่นานรอ
จักบั่นคอ ให้ได้ ให้ตายไป
• เหมือนอะไร มาดลใจ ท่านเศรษฐี
หาวิธี ฆ่าไม่ได้ น่าอายไหม
จำต้องเลี้ยง เด็กคนนี้ กันต่อไป
ไม่ทันไร ก็สิบปี ล่วงผ่านมา
• ท่านเศรษฐี เขียนจดหมาย ถึงเพื่อนเก่า
มีโรงเตา เผาหม้อ อยู่ท้ายบ้าน
เนื้อความใน จดหมาย คือไหว้วาน
ให้ประหาร เด็กที่ถือ จดหมายไป
• จงสับมัน ออกเป็น หลาย ๆ ท่อน
แล้วจงหย่อน ลงในเตา เผาให้สิ้น
เด็กคนนี้ กาลกินี มีมลทิน
เผาให้สิ้น อย่าเหลือซาก จากนี้ไป
• แล้วร้องเรียก โฆสกะ จงมานี่
จดหมายนี้ เจ้าจงเอา ให้เพื่อนพ่อ
อย่าหลงลืม อย่าเถรไถล อย่ารั้งรอ
ธุระพ่อ นั้นเร่งด่วน จวนเวลา
• โฆสกะ เป็นเด็กซื่อ ถือจดหมาย
วิ่งลับหาย ไปทันที ไม่มีหลง
วิ่งผ่านน้อง เห็นร้องไห้ ก็ยืนงง
จึงเดินตรง ไปถามว่า เป็นอะไร
• ใครแกล้งเจ้า บอกมา ข้าจะช่วย
ใครวางมวย เจ้าหรือไง ให้บอกพี่
ลูกเศรษฐี ก็บอกว่า ข้าไม่ดี
ไร้วิธี เอาลูกหิน กลับคืนมา
• ข้าเล่นดีด ลูกหิน แล้วก็แพ้
นั่งงอแง เพราะว่าข้า สู้ไม่ได้
พี่จ๋าพี่ มีฝีมือ เก่งจะตาย
คงง่ายดาย ถ้าพี่ท้า แข่งกับมัน
• โฆสกะ มีธุระ ทำให้พ่อ
ให้เจ้ารอ พี่แป๊บเดียว เดี๋ยวมาหา
ลูกเศรษฐี ก็ร้อง นองน้ำตา
เอ่ยออกมา ข้าไม่ยอม ข้าไม่ยอม
• ธุระพ่อ ข้าจะขอ ทำแทนพี่
เอามานี่ จดหมาย มาให้ข้า
พี่ต้องดีด ลูกหิน เอาคืนมา
ถึงเวลา ข้ากลับมา ต้องได้คืน
• ลูกเศรษฐี ได้จดหมาย ก็หายลับ
ไม่ได้กลับ เพราะถูกจับ ใส่เตาเผา
ช่างปั้นหม้อ ไม่รู้เรื่อง จับยัดเตา
ผิดเต็มเปา ไม่รู้เรื่อง ใครเป็นใคร
• พอตกเย็น โฆสกะ ไม่เห็นน้อง
ก็เดินร้อง เรียกหา ก็ไม่เห็น
ท่านเศรษฐี เห็นโฆสกะ ก็ตอนเย็น
ทำไมเป็น อย่างนี้ ไม่เห็นตาย
• เรียกมาถาม ว่าเจ้าขัด คำสั่งข้า
นี่เจ้ากล้า ละเลย คำสั่งหรือ
ไม่ยอมไป ส่งจดหมาย ให้ถึงมือ
หรือเจ้าถือ ว่าตัวเก่ง เบ่งอวดดี
• โฆสกะ ก็เล่า เรื่องทั้งหมด
หน้าสลด ท่านเศรษฐี หน้าถอดสี
ตะโกนร้อง เผ่นไป ในทันที
ใจไม่ดี กลัวลูกชาย ตายในเตา
• พอไปถึง ตะโกนให้ ไว้ชีวิต
อย่าฆ่าผิด เพราะนั่นคือ ลูกแท้ แท้
ที่ให้ฆ่า คือลูกเลี้ยง ไม่อยากแล
หมดทางแก้ รีบวิ่งไป ไม่ทันการ
• ช่างปั้นหม้อ ก็บอก ท่านเศรษฐี
ธุระที่ ท่านให้ทำ นั้นเสร็จสม
เจ้าเด็กเลว ได้ไปเฝ้า พระยายม
ถูกมีดคม สับเป็นท่อน แล้วหย่อนไฟ
• ในครั้งนั้น ท่านเศรษฐี เกือบเป็นบ้า
เกลียดขี้หน้า โฆสกะ เป็นหนักหนา
คอยกลั่นแกล้ง โบยตี ทุกเวลา
ทุบตีด่า และไม่ส่ง ให้ร่ำเรียน
• โฆสกะ โตเป็นหนุ่ม มาจนได้
ไม่ตกตาย แม้จะถูก เขากลั่นแกล้ง
ท่านเศรษฐี ถึงวัยแก่ ใกล้หมดแรง
ยังระแวง โฆสกะ จะเป็นภัย
• เขียนจดหมาย ส่งให้ โฆสกะ
จำไว้นะ ส่งให้ถึง ซึ่งมือเขา
ธุระนี้ ที่ให้ทำ ด่วนไม่เบา
เจ้าจงเอา จดหมายไป ในอีกเมือง
• คนเก็บส่วย รอจดหมาย ที่บ้านนอก
เจ้าต้องออก ไปอีกเมือง เรื่องง่ายง่าย
ถ้าทำพลาด ข้าจะโบย ให้ถึงตาย
รับจดหมาย แล้วรีบไป ในทันที
• เนื้อความใน จดหมาย คือให้ฆ่า
คนที่มา นี้คือบุตร สุดเลวชั่ว
จงฆ่าทิ้ง อย่าให้มัน ทันรู้ตัว
ดาบตัดหัว ในทันที ที่เห็นมัน
• ระหว่างทาง ต้องเดินผ่าน บ้านหลังหนึ่ง
เป็นบ้านซึ่ง มีสาวน้อย นั่งสอยผ้า
เมื่อชาติก่อน เคยครอง คู่กันมา
ชาตินี้หนา เป็นธิดา บ้านนี้เอง
• พอนางเห็น โฆสกะ ผงะอึ้ง
ยืนตะลึง ด้วยอารมณ์ เสน่หา
เอ่ยปากชวน โฆสกะ กินข้าวปลา
หายเหนื่อยล้า ค่อยไปต่อ ข้าขอเชิญ
• โฆสกะก็ พอใจใน ตัวสาว
งามพริ้มพราว ด้วยเสน่ห์ เล่ห์ของหญิง
ก็หลงรัก ในตัวนาง เข้าจริงจริง
เหมือนถูกยิง ด้วยศรรัก ปักดวงใจ
• เมื่อถามชื่อ นางก็คือ สุมนา
มีบิดา คือมังคละ เป็นเศรษฐี
พ่อและแม่ ของเธอ ก็ใจดี
และยังมี ความสนิทสนม กับพ่อตน
• ในคืนนั้น โฆสกะ ได้พักผ่อน
ได้หลับนอน ในเรือน เหมือนบ้านเขา
เดินทางมา ทั้งวัน เหนื่อยไม่เบา
แถมยังเอา จดหมาย ฝากกับนาง
• นางสงสัย ใคร่อยากรู้ จึงเปิดอ่าน
ก็สงสาร ในความซื่อ ถือจดหมาย
จึงเปลี่ยนสาร ข้อความ ให้กลับกลาย
ไม่ให้ตาย ตามจดหมาย ที่บอกไป
• นางเขียนใหม่ ให้เขา เร่งมาขอ
อย่ารีรอ เร่งแต่งงาน ทันทีหนา
แต่งเสร็จแล้ว ข้าจะยก สมบัติมา
ให้ธิดา ของเศรษฐี ทั้งหมดเลย
• เขียนเสร็จแล้ว นางก็ยื่น คืนที่เก่า
พอตอนเช้า โฆสกะ เร่งไปหนอ
ทำธุระ ให้บิดา ไม่รั้งรอ
บอกลาพ่อ แม่ของนาง แล้วก็ไป
• พอไปถึง บ้านของ คนเก็บส่วย
ยื่นส่งด้วย จดหมาย ไม่สงสัย
คนเก็บส่วย ก็ทำตาม ความข้างใน
รีบเร่งไป สู่ขอนาง สุมนา
• แล้วส่งข่าว กลับไป ให้เศรษฐี
ธุระที่ ท่านให้ทำ นั้นสมหมาย
ลูกของท่าน ได้แต่งงาน สุขสบาย
ตามจดหมาย ที่ท่านส่ง ตรงตามคำ
• เศรษฐีทราบ เรื่องราว คิดไม่ตก
กำมือชก อกจะแตก แหลกให้ได้
ทำยังไง โฆสกะ ไม่ยอมตาย
แถมสบาย มีความสุข อยู่ทุกวัน
• ความอิจฉา ริษยา คือไฟสุม
ไฟมันรุม ไหม้ใจ ไฟเผาผลาญ
เห็นเขาดี กลับเจ็บปวด ใจแหลกลาญ
โดนตัวมาร ความอิจฉา ฆ่ากัดกิน
• อันว่าคน มีบุญ คุ้มครองอยู่
แม้นศัตรู คอยจ้องฆ่า ให้อาสัญ
ก็รอดพ้น อันตราย ทุกอย่างพลัน
เพราะบุญนั้น คอยปกป้อง คุ้มครองภัย
• ท่านเศรษฐี ก็ล้มหมอน ลงนอนเสื่อ
ไม่อยากเชื่อ ต้องมาแพ้ วาสนา
คิดถึงลูก แท้ แท้ ที่ผ่านมา
ต้องชะตา มาขาด พลาดเพราะเรา
• ในคืนนั้น เขาก็ตาย กลายเป็นศพ
เป็นจุดจบ ที่ตัวเอง เร่งไปหา
มุ่งจะทำ ร้ายเขา กรรมย้อนมา
ความอิจฉา พุ่งกระแทก แหลกทั้งใจ
• ทรัพย์สมบัติ ทั้งหมด ตกไปที่
คนโชคดี โฆสกะ เป็นเศรษฐี
ด้วยเพราะบุญ ชาติก่อน ทำมาดี
มหาเศรษฐี ตามที่โหร เคยทำนาย
• นางสุมนา ก็เล่าเรื่อง ให้เขารู้
ลองคิดดู ไม่ได้ฉัน ท่านเป็นไฉน
ไม่เจอกัน ท่านคง จะบรรลัย
เขาเลี้ยงไว้ เพื่อรอฆ่า ทรมาน
• โฆสกะ ก็ได้คิด ในจิตนั้น
บุญช่วยกัน ให้โชคร้าย นั้นเหือดหาย
บุญนั้นช่วย ให้ภัย ได้กลับกลาย
ภัยมลาย มาเป็นสุข มาสู่ตน
• ตั้งแต่นั้น เขาก็หมั่น สร้างกุศล
ให้ทานคน ผู้อดอยาก ยากจนหนอ
เห็นคนตก ทุกข์ได้ยาก ไม่รั้งรอ
ไม่ต้องขอ ก็ยื่นให้ ไม่เคยเมิน

เอวังก็มีด้วยประการฉะนี้ สาธุ




 เปิดอ่านหน้านี้  4691 

  แสดงความคิดเห็น


จีรัง กรุ๊ป


 ธรรมะไทย