 |
กลอนธรรมะ อ่านง่ายๆ ตอน การสวดมนต์ |
|
แก่นแท้ศาสนา
การสวดมนต์ ฝึกฝน ภาวนา
คือวิชา เบื้องต้น ชนชาวพุทธ
ละลึกคุณ พระพุทธองค์ ทรงบริสุทธิ์
เปรียบประดุจ ดั่งแก้วใส ไร้มลทิน
พระองค์ทรง ดับเพลิง กิเลสสิ้น
ด้วยสายพิณ เขาขึง ตึงหย่อนหนอ
ทางสายกลาง วางให้เป็น เห็นต้นตอ
ใจนั้นก่อ ทุกข์ขึ้นเอง เร่งตัดตอน
หากทรมาน ผลาญร่างกาย อาจตายก่อน
หากย่อหย่อน อ่อนปฏิบัติ อาจพลัดหลง
ทางสายกลาง วางอารมณ์ จะสมพงศ์
ใจสงบลง ปลงอนิจจัง สังขารเรา
สังขารโลก สังขารเรา เอาไหนเที่ยง
เกิดแล้วเลี่ยง แก่เจ็บตาย ได้ที่ไหน
คงกระพัน ชาตรี แล้วยังไง
ก็เจ็บได้ ตายเหมือนเก่า จงเข้าใจ
บนโลกนี้ ไม่มี ที่ใดเลย
ที่ไม่เคย มีสัตว์ใด ตายทับถม
แม้นถูกเผา เถ้าโปรยไป ในสายลม
ก็ตกจม ถมปฐพี นี่ความจริง
แม้เทวดา ทวยเทพไซร้ ในสวรรค์
ยังมีวัน หมดคุณ บุญเก่าหมอง
ตกสวรรค์ ละวิมาน อันเรืองรอง
ถูกจำจองด้วย ชาติภพ ไม่จบกัน
ทุกข์จากความ เกิดแก่ และเจ็บตาย
ทุกข์จากกาย ไม่สบาย ใจคับแค้น
ทุกข์จากความ ขัดสน จนขาดแคลน
ทุกข์สุดแสน ต้องพลัดพราก จากครอบครัว
ทุกข์จากการ อยากเป็นนั่น อยากเป็นนี่
ทุกข์จากที่ ดิ้นรนไป ไม่สมหวัง
ทุกจากมี โรคร้าย หลายโรคจัง
ทุกข์มันขัง ไม่อยากเป็น ก็ได้เป็น
เพราะใจเรา มันอ่อนแอ แพ้ความคิด
ถูกสะกิด ถูกกระตุ้น ลุ้นให้แย่ง
สัญชาติญาณ ของมนุษย์ สุดจะแรง
สั่งให้แข่ง แย่งชิงดี มีทุกคน
พระพุทธองค์ ทรงชี้ทาง วางรากฐาน
ดำเนินการ ตัดกิเลส เหตุตัณหา
แยกประเภท จิตใจมนุษย์ จุดเยียวยา
ปทุมมา บัวสี่เหล่า เอาเป็นเกณฑ์
มีบันได สามขั้น นั้นช่วยได้
ศีลช่วยให้ ไม่สร้างกรรม ถลำลึก
สมาธิ ก็เกิด เลิศตรองตรึก
ปัญญานึก ลึกถึงเหตุ กิเลสตน
หรืออย่างน้อย ให้ถอยชั่ว ให้กลัวบาป
ชี้ให้ทราบ ถึงกรรมชั่ว อย่าถลำ
ให้เห็นผล ของกรรมชั่ว ที่ตัวทำ
กฎแห่งกรรม นั้นมีจริง สิ่งแน่นอน
ท่านพาคน หลุดพ้น จนไม่ถ้วน
ท่านชักชวน สร้างความดี ให้มีผล
เหมือนท่านหยาด หยดน้ำทิพย์ ใส่ใจคน
พ้นทุกข์ทน จิตเรืองรุ่ง มุ่งนิพพาน
เราโชคดี แค่ไหน เป็นไทยพุทธ
ธรรมบริสุทธิ์ ยังคงอยู่ คู่ลูกหลาน
ดั่งดอกบัว รุ่นใหม่ ได้เบ่งบาน
ธรรมบันดาล อยู่ร่มเย็น เป็นสุขจริง
|
|
|
พุทธศาสนาแห่งความเท่าเทียม |
|
| |
|
|
pradin
3 มี.ค. 2556 เวลา 12:00 น.
กวีโพสต์:
40
อนุโมทนา:
5
ได้รับอนุโมทนา:
14
|
|
หน้าแรก 
